Vaborem

Meropenem działa bakteriobójczo poprzez blokowanie aktywności transpeptydaz - białek, które uczestniczą w syntezie ściany komórkowej bakterii.​​​‍​​‍​​​​‍​​‍‍ W efekcie dochodzi do hamowania wytwarzania wiązań między mukopolisacharydami ściany komórkowej bakterii, co prowadzi do lizy (rozpadu) komórki bakteryjnej.Meropenem wykazuje najszerszy zakres działania spośród antybiotyków beta-laktamowych. Lek jest skuteczny wobec następujących szczepów bakterii: tlenowe Gram-dodatnie (Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, Staphylococcus aureus, Staphylococcus species, Staphylococcus epidermidis, Streptococcus agalactiae, Streptococcus milleri, Enterococcus faecalis), tlenowe Gram-ujemne (Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Citrobacter freundii, Citrobacter koseri, Escherichia coli, Haemophilus influenzae, Klebsiella oxytoca, Klebsiella pneumoniae, Proteus mirabilis, Proteus vulgaris, Morganella morganii, Neisseria meningitidis, Serratia marcescens), beztlenowe Gram-dodatnie (Clostridium perfringens, Peptoniphilus asaccharoliticus, Peptostreptococcus spp), beztlenowe Gram-ujemne (Bacteroides caccae, grupa Bacteroides fragilis, Prevotella bivia, Prevotella disiens). Meropenem wiąże się w około 2% z białkami osocza. Lek łatwo przenika do płynów i tkanek, wśród których można wyróżnić żółć, płyn mózgowo-rdzeniowy, wysięk do jamy otrzewnej, płuca, skórę, tkanki żeńskiego układu płciowego, mięśnie i powięzi. Meropenem ulega hydrolizie przy udziale dehydropeptydazy-I (DHP-I) do metabolitu pozbawionego aktywności farmakologicznej. Lek wykazuje niewielką wrażliwość na działanie enzymu (DHP-I), w związku z czym prawdopodobnie większość leku znajduje się w organizmie w postaci niezmienionej. Wydalenie leku odbywa się głównie z moczem w ciągu 12 h w postaci niezmienionej w 70%, natomiast w postaci nieczynnego metabolitu w 28%. Zaledwie 2% dawki meropenemu zostaje wydalone z kałem. Średni okres półtrwania leku wynosi 1 h.