Fluoresceina

Fluoresceina jest barwnikiem diagnostycznym.​‍​​​​​‍​‍‍‍‍​‍‍ Stymulacja fluoresceiny światłem niebieskim o długości fali 465 nm do 490 nm powoduje żółtozieloną fluorescencję. Substancja ułatwia rozpoznanie zmian patologicznych w naczyniach krwionośnych siatkówki. Po dożylnym podaniu substancji jest ona szybko rozprowadzana do wszystkich tkanek ustroju. Pojawia się w tkankach siatkówki po paru sekundach. Fluoresceina wiąże się w około 50% – 84% z białkami osocza oraz w 15% – 17% z erytrocytami. Podana do żyły w obrębie dołu łokciowego, zazwyczaj pojawia się w tętnicy centralnej oka już w ciągu od 7 do 14 sekund. Objętość dystrybucji substancji wynosi 0,5 l/kg. Fluoresceina dobrze przenika do przestrzeni śródmiąższowej. Metabolizm fluoresceiny polega na jej szybkim przekształceniu do monoglukuronidu fluoresceiny. Fluoresceina jest wydalana głównie przez nerki. Po zastosowaniu dożylnym substancji, mocz może lekko fluoryzować do 24–36 godzin. Klirens układowy fluoresceiny jest praktycznie całkowity po 48–72 godzin od podania dawki 500 mg. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek czas wydalania wydłuża się. Nie ma jednak konieczności zmiany dawki substancji.