Actair

Grupa farmakoterapeutyczna: Wyciągi alergenowe, kurz domowy, roztocze Kod ATC: V01AA03 Mechanizm działania ACARIZAX jest produktem leczniczym do immunoterapii alergenowej. Immunoterapia alergenowa z zastosowaniem preparatów alergenowych polega na wielokrotnym podawaniu alergenów pacjentom z alergią w celu modyfikacji odpowiedzi immunologicznej na ekspozycję na alergen. Celem działania farmakodynamicznego immunoterapii alergenowej jest układ odpornościowy, jednak pełny i dokładny mechanizm wywołujący efekt kliniczny nie został jeszcze w pełni poznany. Wykazano, że leczenie produktem ACARIZAX zwiększa stężenie swoistych IgG4 wobec roztoczy kurzu domowego oraz indukuje ogólnoustrojową odpowiedź przeciwciał, które konkurują z IgE o wiązanie z alergenami roztoczy kurzu domowego. Efekt ten obserwuje się już po 4 tygodniach leczenia. Działanie produktu ACARIZAX ukierunkowane jest na przyczynę chorób układu oddechowego wywoływanych przez roztocze kurzu domowego, a efekt kliniczny wykazano zarówno w odniesieniu do górnych, jak i dolnych dróg oddechowych. Produkt ACARIZAX zapewnia ochronę wspomagającą, prowadzącą do lepszej kontroli choroby, wyższej jakości życia objawiającej się złagodzeniem dolegliwości, mniejszego zapotrzebowania na inne leki oraz zmniejszenia ryzyka zaostrzeń choroby. Skuteczność kliniczna u dorosłych Skuteczność leczenia produktem ACARIZAX 12 SQ-HDM w alergicznych chorobach układu oddechowego wywołanych roztoczami kurzu domowego oceniono w dwóch podwójnie zaślepionych, randomizowanych, kontrolowanych placebo badaniach z różnymi punktami końcowymi i w różnych populacjach pacjentów. Dwie trzecie pacjentów wykazywało nadwrażliwość na alergeny inne niż roztocze kurzu domowego. Nadwrażliwość wyłącznie na roztocze kurzu domowego lub na roztocze kurzu domowego i jednocześnie jeden lub więcej innych alergenów nie wpływała na wyniki badania. Przedstawiono również dowody wspierające z badania w komorze ekspozycyjnej oraz z badania przeprowadzonego z mniejszymi dawkami. Alergiczny nieżyt nosa: Badanie MERIT (MT-06) Badanie MERIT objęło 992 dorosłych z umiarkowanym do ciężkiego alergicznym nieżytem nosa wywołanym przez roztocze kurzu domowego, którzy stosowali leki przeciw nieżytowi nosa. Pacjentów randomizowano do grup otrzymujących codziennie 12 SQ-HDM, 6 SQ-HDM lub placebo przez okres jednego roku, a wszyscy mieli dostęp do standardowej farmakoterapii nieżytu nosa. Podczas całego badania pacjenci zgłaszali się na wizyty kontrolne u specjalisty co około 2 miesiące. Pierwszorzędowym punktem końcowym był średni dzienny całkowity złożony wskaźnik nieżytu nosa (average daily total combined rhinitis score – TCRS) oceniany w ciągu ostatnich 8 tygodni leczenia. TCRS stanowił sumę wskaźnika objawów nieżytu nosa i wskaźnika stosowania leków na nieżyt nosa. W ramach wskaźnika objawów nieżytu nosa codziennie oceniano 4 objawy nosowe (wyciek z nosa, niedrożność nosa, świąd nosa, kichanie) w skali 0-3 (brak, łagodne, umiarkowane, ciężkie objawy), tj. zakres skali 0-12. Wskaźnik stosowania leków na nieżyt nosa stanowił sumę punktów za podane kortykosteroidy donosowe (2 punkty za 1 aplikację, maks. 4 aplikacje dziennie) i doustne leki przeciwhistaminowe (4 punkty/1 tabletka, maks. 1 tabletka dziennie), tj. zakres: 0-12. Skala TCRS wynosiła zatem: 0-24. Innymi wcześniej zdefiniowanymi kluczowymi drugorzędowymi punktami końcowymi były całkowity złożony wskaźnik zapalenia błony śluzowej nosa i spojówek oraz jakość życia w zapaleniu błony śluzowej nosa i spojówek (rhinoconjunctivitis quality of life – RQLQ). Przeprowadzono również analizy post-hoc dni z zaostrzeniem nieżytu nosa w celu zilustrowania klinicznego znaczenia wyników. Zaostrzenie nieżytu nosa zdefiniowano jako dzień, w którym u pacjenta wystąpił tak wysoki poziom objawów, jaki stanowił kryterium włączenia do badania: wskaźnik objawów nieżytu nosa wynoszący co najmniej 6 lub co najmniej 5, z których jeden objaw oceniono jako ciężki. Badanie MERIT: zmiana całkowitego złożonego wskaźnika nieżytu nosa w czasie TCRS: całkowity złożony wskaźnik nieżytu nosa (objawy + wskaźnik leczenia). Pierwszorzędowym punktem końcowym był średni dzienny TCRS w ciągu ostatnich około 8 tygodni leczenia (tydzień ~44-52). Skorygowane średnie wartości TCRS w czasie z słupkami błędów dla różnicy w średnich skorygowanych. Nienakładające się przedziały oznaczają statystycznie istotną różnicę. Wyniki badania MERIT 12 SQ-HDM Placebo Efekt leczenia Pierwszorzędowy punkt końcowy N Wynik N Wynik Różnica bezwzględna c Różnica względna d wartość p Całkowity złożony wskaźnik nieżytu nosa FAS-MI a (średnia skorygowana) 318 5,71 338 6,81 1,09[0,35;1,84] - 0,004 FAS b (średnia skorygowana) 284 5,53 298 6,76 1,22[0,49;1,96] 18 % 0,001 FAS b (mediana) 284 5,88 298 7,54 1,66 22 % - Predefiniowane kluczowe drugorzędowe punkty końcowe N Wynik N Wynik Różnica bezwzględna c Różnica względna d wartość p Wskaźnik objawów nieżytu nosa FAS b (średnia skorygowana) 284 2,76 298 3,30 0,54[0,18;0,89] 16 % 0,003 FAS b (mediana) 284 2,98 298 3,98 1,00 25 % - Wskaźnik stosowania leków na nieżyt nosa FAS b (średnia skorygowana) 284 2,22 298 2,83 0,60[0,08;1,13] 21 % 0,024 FAS b (mediana) 284 2,83 298 4,00 1,17 29 % - Całkowity złożony wskaźnik zapalenia błony śluzowej nosa i spojówek FAS b (średnia skorygowana) 241 7,91 257 9,12 1,21[0,13;2,28] 13 % 0,029 FAS b (mediana) 241 8,38 257 10,05 1,67 17 % - Wynik wg kwestionariusza jakości życia w zapaleniu błony śluzowej nosa i spojówek (RQLQ(S)) FAS b (średnia skorygowana) 229 1,38 240 1,58 0,19 e [0,02;0,37] 12 % 0,031 FAS b (mediana) 229 1,25 240 1,46 0,21 14 % - Wyniki badania MERIT 12 SQ-HDM Placebo Efekt leczenia Punkty końcowe post-hoc N Iloraz N Iloraz Iloraz szans f [95 % CI] wartość p Prawdopodobieństwo wystąpienia dnia z zaostrzeniem nieżytu nosa FAS (oszacowanie) b 284 5,33 % 298 11,14 % 0,45 [0,28;0,72] 0,001 Prawdopodobieństwo wystąpienia dnia z zaostrzeniem nieżytu nosa pomimo farmakoterapii FAS (oszacowanie) b 284 3,43 % 298 6,50 % 0,51 [0,32;0,81] 0,005 N: liczba pacjentów w grupie leczonej z dostępnymi danymi do analizy. CI: przedział ufności a FAS-MI: pełny zbiór analizy z wielokrotnymi imputacjami. Pacjenci, którzy przerwali leczenie w trakcie badania przed oceną skuteczności, zaliczani są w analizie do grupy placebo. Dla analizy pierwszorzędowej (FAS-MI) wcześniej ustalono jedynie różnicę bezwzględną. b FAS: pełny zbiór analizy. Wykorzystano wszystkie dostępne dane w maksymalnym zakresie, tj. pacjentów, którzy dostarczyli danych w okresie oceny skuteczności. c Różnica bezwzględna: placebo minus 12 SQ-HDM, 95 % przedział ufności. d Różnica względna w stosunku do placebo: placebo minus 12 SQ-HDM podzielone przez placebo. e Różnica między 12 SQ-HDM a placebem wynikała głównie z różnic w trzech obszarach: problemy ze snem, problemy w codziennych czynnościach oraz objawy nosowe. f Iloraz szans dla zaostrzenia nieżytu nosa: 12 SQ-HDM versus placebo. Dowody wspierające – alergiczny nieżyt nosa W randomizowanym, podwójnie zaślepionym, kontrolowanym placebo badaniu fazy II 124 dorosłych z alergicznym nieżytem nosa na roztocze kurzu domowego eksponowano na alergen w komorze ekspozycyjnej. Przed każdą ekspozycją na alergen w komorze pacjenci przechodzili tzw. okres wash-out z całej farmakoterapii alergii. Po ostatniej ekspozycji na alergen w badaniu po 24 tygodniach leczenia preparatem 12 SQ-HDM, 6 SQ-HDM lub placebo średnia wartość wskaźnika objawów nieżytu nosa wynosiła 7,45 [6,57; 8,33] w grupie placebo i 3,83 [2,94; 4,72] w grupie 12 SQ-HDM, co odpowiadało różnicy bezwzględnej 3,62 i różnicy względnej 49 % (95 % przedział ufności [35 %; 60 %], p < 0,001). Różnica między 12 SQ-HDM a placebo była również statystycznie istotna w 16. tygodniu (średnia wskaźnika 4,82 i 6,90, różnica 2,08 odpowiadająca 30 %, 95 % CI [17 %; 42 %], p < 0,001) oraz w 8. tygodniu (średnia wskaźnika 5,34 i 6,71, różnica 1,37 odpowiadająca 20 %, 95 % CI [7 %; 33 %], p = 0,007). Astma alergiczna: Badanie MITRA (MT-04) Do badania MITRA włączono 834 dorosłych z astmą alergiczną wywołaną przez roztocze kurzu domowego, niedostatecznie kontrolowaną podczas codziennego stosowania kortykosteroidów wziewnych (ICS) w dawce odpowiadającej 400-1200 µg budezonidu. Przed zmniejszeniem dawek kortykosteroidów wszyscy pacjenci otrzymywali oprócz dotychczasowego leczenia ICS i krótko działającymi β2-agonistami jeszcze 12 SQ-HDM, 6 SQ-HDM lub placebo przez okres 7-12 miesięcy terapii. Przed randomizacją nie przeprowadzono żadnej fazy miareczkowania ustalającej najmniejszą dawkę podtrzymującą ICS. Skuteczność oceniano poprzez czas do pierwszego umiarkowanego do ciężkiego zaostrzenia astmy podczas zmniejszania ICS w ciągu ostatnich 6 miesięcy 13-18-miesięcznego leczenia. Definicję umiarkowanego zaostrzenia astmy spełniało wystąpienie u pacjenta jednego lub więcej z 4 niżej wymienionych kryteriów, które prowadziło do zmiany terapii: Umiarkowana bezsenność lub nasilenie objawów: nocne wybudzenia wymagające zastosowania krótko działających β2-agonistów (SABA) przez dwie kolejne noce lub zwiększenie wskaźnika dziennych objawów o ≥ 0,75 od wartości wyjściowej przez dwa kolejne dni. Zwiększone zużycie SABA: zwiększenie pierwotnie stosowanych dawek SABA przez dwa kolejne dni (minimalny wzrost: 4 wziewy/dziennie). Pogorszenie czynności płuc: ≥ 20 % zmniejszenie PEF w stosunku do wartości wyjściowej przez co najmniej dwa kolejne poranki/wieczory lub ≥ 20 % zmniejszenie FEV1 od wartości wyjściowej. Wizyta lekarska: wizyta na pogotowiu / w ośrodku badawczym z powodu leczenia astmy, niewymagająca terapii kortykosteroidami systemowymi. Ciężkie zaostrzenie astmy zdefiniowano jako wystąpienie co najmniej jednej z dwóch następujących sytuacji: Konieczność podania kortykosteroidów systemowych przez ≥ 3 dni Wizyta na pogotowiu wymagająca podania kortykosteroidów systemowych lub hospitalizacji przez ≥ 12 godzin. Badanie MITRA Przedstawienie danych pierwszorzędowej skuteczności: Czasowy przebieg ryzyka wystąpienia umiarkowanego lub ciężkiego zaostrzenia astmy podczas zmniejszania/odstawiania ICS. Na osi czasu = 0 reprezentuje moment zmniejszenia ICS o 50 %. Po około 3 miesiącach, tj. w czasie = 90 dni, ICS całkowicie odstawiono u pacjentów, u których nie wystąpiło zaostrzenie. Wyniki badania MITRA 12 SQ-HDM Placebo Skuteczność 12 SQ-HDM versus placebo wartość p N n (%) N n (%) Współczynnik ryzyka [95 % CI] Redukcja ryzyka a Pierwszorzędowy punkt końcowy Jakiekolwiek zaostrzenie, umiarkowane lub ciężkie (FAS-MI) b 282 59 (21 %) 277 83 (30 %) 0,69[0,50;0,96] 31 % 0,027 Jakiekolwiek zaostrzenie, umiarkowane lub ciężkie (FAS) c 248 59 (24 %) 257 83 (32 %) 0,66[0,47;0,93] 34 % 0,017 Predefiniowane analizy składowych pierwszorzędowych punktów końcowych Umiarkowana bezsenność lub nasilenie objawów c 248 39 (16 %) 257 57 (22 %) 0,64[0,42;0,96] 36 % 0,031 Zwiększone zużycie SABA c 248 18 (7 %) 257 32 (12 %) 0,52[0,29;0,94] 48 % 0,029 Pogorszenie czynności płuc c 248 30 (12 %) 257 45 (18 %) 0,58[0,36;0,93] 42 % 0,022 Ciężkie zaostrzenie c 248 10 (4 %) 257 18 (7 %) 0,49[0,23;1,08] 51 % 0,076 N: liczba pacjentów grupy leczonej z dostępnymi danymi do analizy. n (%): liczba i odsetek osób grupy leczonej, którzy spełniali kryteria CI: przedział ufności a oszacowane współczynnikiem ryzyka b FAS-MI: pełny zbiór analizy z wielokrotnymi imputacjami. Osoby, które przerwały leczenie w trakcie badania przed oceną skuteczności, zaliczane są w analizie do grupy placebo. c FAS: pełny zbiór analizy. Wykorzystano wszystkie dostępne dane w maksymalnym zakresie, tj. pacjentów, którzy dostarczyli danych w okresie oceny skuteczności. Przeprowadzono również analizy post-hoc objawów astmy oraz leczenia objawowego stosowanego w ciągu ostatnich 4 tygodni terapii przed zmniejszeniem dawek ICS w celu zbadania działania produktu ACARIZAX jako terapii uzupełniającej do kortykosteroidów wziewnych. Analizy skupiały się na wskaźnikach dziennych i nocnych objawów astmy, nocnych wybudzeniach oraz zużyciu SABA. Analizy post-hoc wykazały liczbowe różnice konsekwentnie na korzyść 12 SQ-HDM w porównaniu z placebo dla wszystkich parametrów badanych w ciągu ostatnich 4 tygodni leczenia przed zmniejszeniem kortykosteroidów wziewnych. Różnice były statystycznie istotne jedynie dla wskaźnika dziennych objawów astmy (p=0,0450) oraz prawdopodobieństwa braku nocnych wybudzeń (p=0,0409). Dowody wspierające – astma alergiczna Do podwójnie zaślepionego, randomizowanego, kontrolowanego placebo badania fazy II włączono 604 pacjentów w wieku ≥ 14 lat z astmą alergiczną wywołaną przez roztocze kurzu domowego, kontrolowaną kortykosteroidami wziewnymi (100-800 µg budezonidu) i z alergicznym nieżytem nosa wywołanym przez roztocze kurzu domowego w wywiadzie klinicznym; pacjentów randomizowano do grup otrzymujących około roczne leczenie 1, 3 lub 6 SQ-HDM lub placebo. W 4. tygodniu ostatniej fazy oceniającej badania średnia różnica w stosunku do wartości wyjściowej dziennej dawki ICS wynosiła 207,6 µg budezonidu w grupie 6 SQ-HDM i 126,3 µg w grupie placebo, co odpowiada różnicy bezwzględnej 81 µg budezonidu dziennie (95 % przedział ufności [27; 136], p = 0,004). Względna średnia i mediana zmniejszenia zużycia ICS w stosunku do wartości wyjściowej wynosiły 42 % i 50 % dla 6 SQ-HDM oraz 15 % i 25 % dla placebo. W analizie post-hoc w podgrupie pacjentów (N = 108) z gorszą kontrolą astmy i zużyciem ICS ≥ 400 µg budezonidu średnia różnica w stosunku do wartości wyjściowej w dziennej dawce ICS wynosiła 384,4 µg budezonidu w grupie 6 SQ-HDM i 57,8 µg w grupie placebo, co odpowiada różnicy bezwzględnej 327 µg budezonidu dziennie między 6 SQ-HDM a placebo (95 % CI [182; 471], p < 0,0001, analiza post-hoc). Populacja pediatryczna Skuteczność kliniczna u dzieci Skuteczność leczenia produktem ACARIZAX 12 SQ-HDM w alergicznych chorobach układu oddechowego wywołanych przez roztocze kurzu domowego u dzieci oceniono w dwóch podwójnie zaślepionych, randomizowanych, kontrolowanych placebo badaniach. Pierwszorzędowym celem oceny była ocena skuteczności w alergicznym nieżycie nosa w badaniu MT-12 oraz ocena skuteczności w astmie alergicznej w badaniu MT-11. Alergiczny nieżyt nosa: Dzieci w wieku 5-11 lat Badanie MATIC (MT-12) Skuteczność leczenia produktem ACARIZAX 12 SQ-HDM w alergicznym nieżycie nosa wywołanym przez roztocze kurzu domowego u dzieci w wieku 5–11 lat oceniono w podwójnie zaślepionym, randomizowanym, kontrolowanym placebo badaniu (badanie MATIC (MT-12)). Badanie MATIC (MT-12) objęło 1 458 dzieci (w wieku 5-11 lat) z umiarkowanym do ciężkiego alergicznym nieżytem nosa/zapaleniem błony śluzowej nosa i spojówek wywołanym przez roztocze kurzu domowego (wyjściowy średni całkowity złożony wskaźnik nieżytu nosa (TCRS) 18,3). Około 40 % ocenianej populacji zgłaszało na początku badania współistniejącą astmę. Pacjentów randomizowano do grup otrzymujących codziennie 12 SQ-HDM lub placebo przez około jeden rok i mieli dostęp do standardowej farmakoterapii nieżytu nosa i zapalenia spojówek. Pierwszorzędowym punktem końcowym był średni dzienny całkowity złożony wskaźnik nieżytu nosa (average daily total combined rhinitis score – TCRS) oceniany w ciągu ostatnich 8 tygodni leczenia. Dzienny TCRS stanowił sumę wskaźnika dziennych objawów nieżytu nosa (daily symptoms score – DSS) i wskaźnika dziennego stosowania leków na nieżyt nosa (rhinitis daily medication score – DMS). W ramach wskaźnika objawów nieżytu nosa codziennie oceniano 4 objawy nosowe (wyciek z nosa, niedrożność nosa, kichanie, świąd nosa) w skali 0-3 (brak, łagodne, umiarkowane, ciężkie objawy), tj. zakres skali 0-12. Wskaźnik stosowania leków na nieżyt nosa stanowił sumę punktów za podane kortykosteroidy donosowe (maks. 8 punktów dziennie) i doustne leki przeciwhistaminowe (maks. 4 punkty dziennie), tj. zakres: 0-12. Skala TCRS wynosiła zatem: 0-24. Po roku leczenia dawką 12 SQ-HDM stwierdzono różnicę bezwzględną w średnich skorygowanych 0,97 (95 % przedział ufności [0,50;1,44]) i różnicę względną 22 % (p<0,0001) w porównaniu z placebo. Efekt leczenia może różnić się u poszczególnych pacjentów w zależności od stanu ich choroby alergicznej. Początek efektu klinicznego obserwowano po 8 tygodniach leczenia (p=0,01). Badanie MATIC: Czasowy przebieg całkowitego złożonego wskaźnika nieżytu nosa TCRS: całkowity złożony wskaźnik nieżytu nosa (objawy + wskaźnik leczenia). TCRS mierzony jako średnia z 2 tygodni oceny począwszy od tygodnia 8 i tygodnia 16. Pierwszorzędowym punktem końcowym był średni dzienny TCRS w ciągu ostatnich około 8 tygodni leczenia (tydzień ~44-52). Skorygowane średnie wartości TCRS w czasie z słupkami błędów dla różnicy w średnich skorygowanych. Nienakładające się przedziały oznaczają statystycznie istotną różnicę między grupami. Wyniki badania MATIC 12 SQ-HDM Placebo Efekt leczenia Pierwszorzędowy punkt końcowy n Wynik n Wynik Różnica bezwzględna b Różnica względna c wartość p Całkowity złożony wskaźnik nieżytu nosa FAS a (średnia skorygowana) 693 3,44 706 4,41 0,97[0,50; 1,44] 22,0 % <0,0001 Oszacowanie czułości 1 e 727 f 3,45 731 f 4,42 0,97[0,49; 1,44] 21,9 % <0,0001 Predefiniowane kluczowe drugorzędowe punkty końcowe n Wynik n Wynik Różnica bezwzględna b Różnica względna c wartość p Wskaźnik objawów nieżytu nosa FAS (średnia skorygowana) 693 1,50 706 1,92 0,43[0,23; 0,62] 22,2 % <0,0001 Wskaźnik stosowania leków na nieżyt nosa FAS (średnia skorygowana) 693 1,44 706 1,94 0,49[0,18; 0,80] 25,3 % 0,0016 Całkowity złożony wskaźnik zapalenia błony śluzowej nosa i spojówek FAS (średnia skorygowana) 693 4,01 706 5,16 1,15[0,58; 1,71] 22,2 <0,0001 Predefiniowane drugorzędowe punkty końcowe n Wynik n Wynik Różnica bezwzględna b Różnica względna c wartość p Kwestionariusz jakości życia w zapaleniu błony śluzowej nosa i spojówek u dzieci (PRQLQ) FAS (średnia skorygowana) 695 0,84 690 1,01 0,17[0,08; 0,25] 16,6 % <0.0001 Predefiniowane drugorzędowe punkty końcowe n Iloraz n Iloraz Iloraz szans d [95% CI] wartość p Dni z zaostrzeniem nieżytu nosa FAS (oszacowanie) 693 0,025 706 0,044 0,56 [0,42; 0,74] <0,0001 Dni z łagodnym nieżytem nosa FAS (oszacowanie) 693 0,318 706 0,209 1,77 [1,27; 2,47] 0,0008 Predefiniowane eksploracyjne punkty końcowe n Iloraz n Iloraz Iloraz szans d [95% CI] wartość p Dni bez objawów nieżytu nosa FAS (oszacowanie) 693 0,200 706 0,116 1,90 [1,37; 2,66] 0,0002 n: liczba pacjentów z obserwacjami przyczyniającymi się do analizy. CI: przedział ufności a FAS: pełny zbiór analizy. Wykorzystano wszystkie dostępne dane w maksymalnym zakresie, tj. pacjentów, którzy dostarczyli danych w okresie oceny skuteczności. b Różnica bezwzględna: placebo minus 12 SQ-HDM, 95% przedział ufności. c Różnica względna w stosunku do placebo: placebo minus 12 SQ-HDM podzielone przez placebo. d Iloraz szans dla zaostrzenia nieżytu nosa, dni z łagodnym nieżytem nosa i dni bez objawów nieżytu nosa: 12 SQ-HDM versus placebo. Dni z zaostrzeniem nieżytu nosa (dni z DSS nieżytu nosa 6 lub 5 z jednym indywidualnym objawem o wyniku 3 (objaw, który jest trudny do zniesienia; powoduje zakłócenie czynności życia codziennego i/lub snu)). e Oszacowanie oceny efektu klinicznego: U pacjentów, którzy przerwali leczenie z powodu niedostatecznej skuteczności lub działań niepożądanych związanych z leczeniem, brakujące punkty końcowe imputowano z grupy otrzymującej placebo. W przypadku przerwania leczenia z innych przyczyn brakujące punkty końcowe imputowano z ich własnej grupy leczonej. f Dla oszacowania czułości 1, n obejmuje pacjentów z imputowanymi obserwacjami. Analiza podgrup pierwszorzędowego punktu końcowego (TCRS) według stanu astmy na początku badania wykazała różnicę bezwzględną w średnich skorygowanych 1,26 (95% przedział ufności [0,46; 2,06]) u dzieci ze współistniejącą astmą i 0,77 (95% przedział ufności [0,19; 1,36]) u dzieci bez współistniejącej astmy. Zbiorcza analiza TCRS w 5 badaniach fazy III u pacjentów z alergicznym nieżytem nosa wywołanym przez roztocze kurzu domowego leczonych 12 SQ-HDM lub placebo wykazała różnicę bezwzględną w średnich skorygowanych 1,27 (95% przedział ufności [0,82; 1,72]) u pacjentów ze współistniejącą astmą (n = 1 450) i 0,81 (95% przedział ufności [0,49; 1,13]) u pacjentów bez współistniejącej astmy (n = 2 595). Na korzyść placebo różnica z 95 % CI wartość p Bezwzględna Bezwzględna różnica w leczeniu (95 % CI) Na korzyść 12 SQ-HDM Wyjściowy stan astmy Bez astmy / Z astmą Badanie MATIC: Wykres leśny (forest plot) różnicy w leczeniu dla średniego dziennego TCRS w podgrupach według stanu astmy na początku badania – obserwowany przypadek (FAS) CI = przedział ufności, FAS = pełny zbiór analizy, n = liczba pacjentów z obserwacjami przyczyniającymi się do analizy, TCRS = całkowity złożony wskaźnik nieżytu nosa Wcześniej ustalone analizy punktów końcowych związanych z astmą oceniały dzienny wskaźnik objawów astmy, użycie SABA, dni bez konieczności użycia SABA i nocne wybudzenia wymagające użycia SABA. Wyniki wykazały liczbowe różnice konsekwentnie na korzyść 12 SQ-HDM w porównaniu z placebo dla wszystkich 4 parametrów. Różnice były statystycznie istotne dla dziennego wskaźnika objawów astmy (p=0,0259) i nocnego wybudzenia wymagającego użycia SABA (p=0,0279). Dzieci w wieku 5-17 lat Badanie MAPIT (MT-11) Pierwszorzędowym celem było wykazanie skuteczności produktu ACARIZAX 12 SQ-HDM w stosunku do placebo u dzieci i młodzieży (5-17 lat) z astmą alergiczną wywołaną przez roztocze kurzu domowego na podstawie klinicznie istotnych zaostrzeń astmy po co najmniej 4 miesiącach leczenia. Produkt ACARIZAX 12 SQ-HDM podawano jako leczenie uzupełniające do podstawowego leczenia astmy (mała dawka ICS i długo działający β2-agoniści [LABA] lub duża/średnia dawka ICS z lub bez LABA). Oceniana populacja miała również w wywiadzie klinicznym alergiczny nieżyt nosa wywołany przez roztocze kurzu domowego o jakimkolwiek stopniu nasilenia (całkowity złożony wskaźnik nieżytu nosa (TCRS) >0 na początku badania; wyjściowy średni TCRS 9,0). Badanie MT-11 nie zostało zaprojektowane tak, aby ocenić efekt kliniczny w alergicznym nieżycie nosa. Wyniki punktów końcowych nieżytu nosa TCRS, DSS nieżytu nosa i DMS nieżytu nosa przedstawiono w poniższej tabeli. Wyniki badania MAPIT 12 SQ-HDM Placebo Efekt leczenia Predefiniowane dodatkowe drugorzędowe punkty końcowe a n Wynik n Wynik Różnica bezwzględna b Różnica względna c wartość p d Całkowity złożony wskaźnik nieżytu nosa 0,30 FAS e (średnia skorygowana) 253 2,16 259 2,46 [-0,22; 0,81] 12,1 % 0,2597 Wskaźnik objawów nieżytu nosa 0,12 FAS (średnia skorygowana) 253 0,55 259 0,67 [-0,04; 0,28] 18,2 % 0,1349 Wskaźnik stosowania leków na nieżyt nosa 0,12 FAS (średnia skorygowana) 253 1,27 259 1,40 [-0,24; 0,48] 8,8 % 0,5071 FAS: pełny zbiór analizy. n: liczba pacjentów z obserwacjami przyczyniającymi się do analizy. a Punkty końcowe nieżytu nosa b Różnica bezwzględna: placebo minus 12 SQ-HDM, 95% przedział ufności. c Różnica względna w stosunku do placebo: placebo minus 12 SQ-HDM podzielone przez placebo. d Wartości p nie zostały skorygowane ze względu na wielokrotność. Dlatego analizy należy traktować jako eksploracyjne. e Wykorzystano wszystkie dostępne dane w maksymalnym zakresie, tj. pacjentów, którzy dostarczyli danych w okresie oceny skuteczności. Młodzież w wieku 12-17 lat U młodzieży skuteczność leczenia produktem ACARIZAX 12 SQ-HDM w alergicznym nieżycie nosa wywołanym przez roztocze kurzu domowego oceniano w dwóch podwójnie zaślepionych, randomizowanych, kontrolowanych placebo badaniach (P001 i TO-203-3-2). W tych badaniach młodzież stanowiła część zbioru pacjentów. Badanie P001 objęło 189 nastolatków (z całkowitej liczby 1482 pacjentów) z umiarkowanym do ciężkiego alergicznym nieżytem nosa/zapaleniem błony śluzowej nosa i spojówek wywołanym przez roztocze kurzu domowego, z astmą lub bez. Pacjentów randomizowano do grup otrzymujących codziennie dawkę 12 SQ-HDM lub placebo przez około jeden rok, a wszyscy mieli swobodny dostęp do standardowej farmakoterapii nieżytu nosa. Pierwszorzędowym punktem końcowym był średni dzienny całkowity złożony wskaźnik nieżytu nosa (TCRS) oceniany w ciągu ostatnich 8 tygodni leczenia. Po roku leczenia dawką 12 SQ-HDM w grupie nastolatków stwierdzono różnicę bezwzględną w medianach 1,0 (95 % przedział ufności [0,1; 2,0]) i różnicę względną 22 % (p=0,024) w porównaniu z placebo. Badanie TO-203-3-2 objęło 278 nastolatków (z całkowitej liczby 851 zrandomizowanych pacjentów) z umiarkowanym do ciężkiego przewlekłym alergicznym nieżytem nosa wywołanym przez roztocze kurzu domowego. Pacjentów randomizowano do grup otrzymujących codziennie 12 SQ-HDM, 6 SQ-HDM lub placebo przez około jeden rok, a wszyscy mieli swobodny dostęp do standardowej farmakoterapii nieżytu nosa. Pierwszorzędowym punktem końcowym był średni dzienny całkowity złożony wskaźnik nieżytu nosa (TCRS) oceniany w ciągu ostatnich 8 tygodni leczenia. Na końcu badania, po rocznym leczeniu dawką 12 SQ-HDM w grupie nastolatków stwierdzono różnicę bezwzględną w medianach 1,0 (95 % przedział ufności [0,1; 1,9], p = 0,037) i różnicę względną 20 % w porównaniu z placebo. Podgrupy nastolatków 12 SQ-HDM Placebo Efekt leczenia Pierwszorzędowy punkt końcowy: TCRS N Wynik N Wynik Różnica bezwzględna Różnica względna d wartość p P001 FAS (średnia skorygowana) 76 3,6 84 4,8 1,2 a [0,1; 2,3] 25 % < 0,05 FAS (mediana) 76 3,3 84 4,3 1,0 b [0,1; 2,0] 22 % 0,024 TO-203-3-2 FAS (średnia skorygowana) 99 4,1 92 5,1 1,0 c [0,1; 1,9] 20 % 0,037 FAS (mediana) 99 4,2 92 5,2 1,0 19 % - TCRS: całkowity złożony wskaźnik nieżytu nosa a: ANCOVA b: Estymator Hodgesa-Lehmanna z 95 % przedziałami ufności (analiza pierwszorzędowa w badaniu P001) c: Liniowy model efektów mieszanych (analiza pierwszorzędowa w badaniu TO-203-3-2) d: Różnica względna w stosunku do placebo: placebo minus 12 SQ-HDM podzielone przez placebo Astma alergiczna: Dzieci w wieku 5-17 lat Badanie MAPIT (MT-11) objęło 533 dzieci i nastolatków (5-17 lat) z astmą alergiczną wywołaną przez roztocze kurzu domowego. Pacjenci mieli w wywiadzie ostatnie zaostrzenia astmy w trakcie stosowania profilaktycznego leczenia przeciwastmatycznego (mała dawka ICS i LABA lub średnia/duża dawka ICS z lub bez LABA). Pacjentów randomizowano do około 24-30-miesięcznego codziennego leczenia 12 SQ-HDM lub placebo jako leczenia uzupełniającego do profilaktycznej medykacji przeciwastmatycznej. Pierwszorzędowym punktem końcowym był roczny wskaźnik klinicznie istotnych zaostrzeń astmy obliczony jako liczba zaostrzeń na rok na jednego pacjenta w okresie oceny skuteczności. Skorygowany współczynnik częstości (12 SQ-HDM podzielone przez placebo) był na korzyść 12 SQ-HDM, jednak nie stwierdzono statystycznie istotnej różnicy w efekcie leczenia między grupami leczonymi (współczynnik częstości = 0,89, 95% CI [0,60; 1,31], p=0,54). U pacjentów włączonych do badania MAPIT (MT-11) wskaźnik zaostrzeń astmy podczas oceny był ogólnie niski w obu grupach leczonych i podczas pandemii COVID-19 zmniejszył się o około 67 % w porównaniu z poziomem sprzed pandemii COVID-19, co mogło wpłynąć na fakt, że nie udało się stwierdzić statystycznie istotnej różnicy (informacje o stosowaniu u dzieci, patrz punkt 4.2). Europejska Agencja Leków zwolniła z obowiązku przedkładania wyników badań z produktem ACARIZAX u dzieci w wieku poniżej 5 lat z alergią układu oddechowego wywołaną przez roztocze kurzu domowego (leczenie alergicznego nieżytu nosa, leczenie astmy). Populacja w podeszłym wieku ACARIZAX nie jest przeznaczony dla pacjentów powyżej 65. roku życia (patrz punkt 4.2). Dostępne są ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa i tolerancji u pacjentów powyżej 65. roku życia. Leczenie długotrwałe Międzynarodowe wytyczne leczenia w odniesieniu do immunoterapii alergicznej zalecają 3-letnie leczenie w celu osiągnięcia modyfikacji choroby. Dostępne są dane dotyczące skuteczności 18-miesięcznego leczenia produktem ACARIZAX z badania MITRA. Skuteczności długoterminowej nie ustalono.