Folitropina alfa

Leczenie folitropiną alfa powinno być prowadzone przy zastosowaniu najniższych skutecznych dawek leku.Wpływ leku na organizm musi być monitorowany.‍​‍‍‍​‍‍‍‍‍‍‍‍​‍ Personel medyczny powinien być doświadczony w stosowaniu folitropiny alfa. Pacjentkom należy wykonywać badania USG oraz określać poziom estradiolu w osoczu w okresie leczenia.Zaleca się wnikliwie obserwować pacjentów chorych na porfirię, w trakcie podawania hormonu. Folitropina alfa może wpływać na pogorszenie przebiegu choroby. Jeśli w trakcie leczenia dojdzie do zaostrzenia porfirii, należy przerwać podawanie związku.Jeśli u mężczyzn obserwuje się zwiększone stężenie endogennego hormonu folikulotropowego, świadczy to o pierwotnej niewydolności jąder. W takim przypadku, pacjentom płci męskiej, nie należy podawać folitropiny alfa do leczenia niepłodności.Jeśli mężczyźni otrzymują leczenie, którego składową jest podawanie hormonu, zaleca się zbadanie nasienia po 4-6 miesiącach od rozpoczęcia terapii folitropiną alfa.Przed rozpoczęciem podawania związku, należy zdiagnozować przyczynę niepłodności u kobiet. W tym celu zaleca się oznaczenie hormonów tarczycy, kory nadnerczy oraz hormonów płciowych, a także należy wykluczyć hiperprolaktynemię.Stosowanie folitropiny w technikach rozrodu wspomaganego oraz do leczenia niewydolności jajników może skutkować wystąpieniem zespołu nadmiernej stymulacji jajników, przy czym postać o umiarkowanym przebiegu zwykle ustępuje samoistnie. Ryzyko pojawienia się tego działania niepożądanego wzrasta, gdy związek stosowany jest łącznie z lutropiną, natomiast gonadotropina kosmówkowa może zwiększać ryzyko ciężkiego przebiegu OHSS.W celu zapobieżenia wystąpieniu zespołu nadmiernej stymulacji jajników należy bezwzględnie przestrzegać prawidłowego dawkowania folitropiny alfa.Zespół hierstymulacji jajników prowadzi do nadmiernego powiększenia żeńskich gonad, dużym stężeniem hormonów płciowym w surowicy oraz nadmierną przepuszczalnością naczyń prowadzącą do obrzęków. Nadmierna ucieczka płynu z naczyń krwionośnych w skrajnych przypadkach może okazać się zagrożeniem dla zdrowia i życia, przez gromadzenie się płynu w otrzewnej, opłucnej oraz osierdziu. Do objawów ciężkiego zespołu nadmiernej stymulacji jajników zalicza się zaburzenia żołądkowo-jelitowe, ból brzucha, zwiększenie masy ciała, skąpomocz, zwiększenie masy ciała oraz duszność. Nie można również wykluczyć wystąpienia zdarzeń zakrzepowo-zatorowych, łącznie z udarem czy zawałem mięśnia sercowego. W razie pojawienia się OHSS należy jak najszybciej włączyć odpowiednie leczenie.Folitropina alfa stymuluje owulację, w związku z tym w trakcie terapii hormonem, wzrasta szansa na zapłodnienie mnogie. Należy jednak pamiętać, że ciąże mnogie, zwłaszcza te bardziej liczne niż bliźniacze, niosą za sobą ryzyko powikłań położniczych oraz okołoporodowych. W celu zmniejszenia możliwości pojawienia się ciąży mnogiej, należy regularnie monitorować odpowiedź jajników na podawanie hormonu.Ryzyko poronienia lub niedonoszenia ciąży jest wyższe u kobiet, którym podaje się folitropinę alfa w porównaniu do ciąż będących wynikiem poczęcia naturalnego.Uważa się, że leczenie gonadotropinami może wpływać na wystąpienie łagodnych lub złośliwych nowotworów układu rozrodczego. Obecność guzów piersi, macicy oraz jajników jest przeciwwskazaniem do stosowania folitropiny alfa.Występowanie wad wrodzonych u potomstwa poczętego wskutek wspomaganych technik rozrodu, w których stosowano także hormonoterapię pobudzającą owulację, jest nieco wyższe w stosunku do dzieci poczętych naturalnie. Uważa się, że zjawisko to może mieć związek z występowaniem większego odsetka ciąż mnogich oraz różnicami w cechach rodziców (jakość nasienia, wiek matki).Należy zachować ostrożność u kobiet, które niedawno przechodziły chorobę zakrzepowo-zatorową lub są obciążone czynnikami ryzyka pojawienia się tego schorzenia. Stosowanie folitropiny alfa oraz innych gonadotropin może zwiększać ryzyko pojawienia się powyższej choroby. Trzeba również pamiętać, że ciąża oraz zespół nadmiernej stymulacji jajników również zwiększa ryzyko pojawienia się zatorów, a w konsekwencji zakrzepów.