Sacituzumab govitecan

U niektórych pacjentów zgłaszano przypadki występowania biegunki, która niesie ze sobą ryzyko odwodnienia, zaburzeń elektrolitowych oraz uszkodzenia nerek. W przypadku wystąpienia biegunki zalecane jest zwiększenie podaży płynów oraz natychmiastowe przyjęcie leków przeciwbiegunkowych. Długotrwała biegunka trzeciego lub czwartego stopnia może doprowadzić do konieczności przerwania kuracji. U niektórych pacjentów leczonych sacytuzumabem gowitecanu istnieje ryzyko nadmiernej odpowiedzi ze strony układu cholinergicznego, gdzie do biegunki dołącza również ślinotok oraz silne skurcze żołądka. W przypadku pojawienia się opisanych objawów istnieje możliwości podania tym pacjentom atropiny.Przed rozpoczęciem terapii sacytuzumabem gowitecanu zalecane jest badanie wykluczające ciążę w przypadku pacjentek w wieku rozrodczym. Kobiety rozpoczynające leczenie tą substancją czynną powinny być poinformowane o ryzyku teratogenności sacytuzumabu gowitecanu, a przez to o konieczności stosowania skutecznych metod antykoncepcyjnych podczas kuracji.Lek ulega biotransformacji za pośrednictwem transferazy urydynowo-difosfoglukuronianowej (UGT1A1). Badania na różnych populacjach pacjentów wykazały możliwość wystąpienia mutacji w obrębie genu odpowiadającego za aktywność UGT1A1. U pacjentów z potwierdzoną niską aktywnością UGT1A1 istnieje ryzyko nasilenia niektórych działań niepożądanych, w tym stanowiących zagrożenia dla życia. Do najbardziej niebezpiecznych efektów ubocznych sacytuzumabu gowitecanu zaliczamy przypadki:gorączki neutropenicznej;niedokrwistości;neutropenii.Pacjentów wykazujących niską aktywność UGT1A1 należy starannie monitorować przez cały okres terapii.Substancja czynna wykazuje silne działanie wymiotne. W związku z tym podczas terapii zalecane jest stosowanie odpowiedniej terapii wspomagającej hamującej wymioty. Wśród środków, które można zastosować w premedykacji wymiotów i nudności spowodowanych chemioterapią wyróżniamy:aprepitant, który należy do antagonistów receptora neurokininowego 1;deksametazon w połączeniu z antagonistą receptora 5-hydroksytryptaminy 3 np. ondansetronem.Leku nie należy stosować w przypadku wystąpienia niekontrolowanych nudności stopnia 3 oraz wymiotów stopnia 3 lub 4. Sacytuzumab gowitecanu należy podać w połączeniu z kuracją zapobiegającą wymiotom lub w momencie gdy nudności lub wymioty ustąpią do stopnia <1.Sacytuzumab gowitecanu może spowodować wystąpienie reakcji nadwrażliwości, w tym wstrząsu anafilaktycznego, który może zakończyć się zgonem. Pacjenci przed rozpoczęciem infuzji powinni zostać poddani odpowiedniej premedykacji uwzględniającej zastosowanie leków blokujących receptory H1lub H2, leki przeciwgorączkowe oraz steroidy. Pacjentów poddanych leczeniu sacytuzumabem gowitecanu należy starannie obserwować, nawet 30 minut po zakończeniu wlewu. W przypadku pojawienia się nadwrażliwości zalecane jest zmniejszenie szybkości infuzji lub przerwanie wlewu. Pojawienie się ciężkich reakcji anafilaktycznych jest zwykle przyczyną zakończenia terapii.Podczas terapii sacytuzumabem gowitecanu istnieje ryzyko wystąpienia neutropenii. Spadek liczby neutrofilów występował częściej podczas dwóch pierwszych cyklów infuzji. Ciężka neutropenia była odpowiedzialna za przypadki infekcji, które kończyły się zgonem pacjenta. Przed rozpoczęciem terapii pacjentów znajdujących się w grupie ryzyka, należy zastosować odpowiednie leczenie wspomagające, które zmniejszy ryzyko wystąpienia neutropenii. Pacjenci w podeszłym wieku, osoby z niewydolnością narządową lub osoby cierpiące na schorzenia współistniejące, znajdujące się w złym ogólnym stanie zdrowia powinny rozpocząć terapię od przyjęcia czynnika stymulującego tworzenie kolonii granulocytów. Sacytuzumabu gowitecanu nie należy przyjmować, gdy liczba neutrofilii w osoczu wynosi mniej niż 1000/mm3 w 8 dniu kuracji.