Efanesoctocog alfa

Wytwarzanie przeciwciał neutralizujących (inhibitorów) przeciwko czynnikowi VIII jest znanym powikłaniem leczenia hemofilii A.‍​‍‍‍​‍‍‍‍‍‍‍‍​‍ Przeciwciała te blokują działanie czynnika VIII, a ich ilość mierzy się w jednostkach Bethesda (BU) na mililitr osocza. Ryzyko powstania inhibitorów zależy od ciężkości choroby i długości okresu, w którym pacjent był leczony czynnikiem VIII – największe jest w pierwszych 50 dniach terapii, choć może wystąpić także później.Znaczenie kliniczne zależy od stężenia przeciwciał: niskie miano zazwyczaj nie powoduje dużych problemów, natomiast wysokie może prowadzić do słabej skuteczności leczenia. Wszyscy pacjenci leczeni czynnikiem VIII powinni być regularnie monitorowani pod kątem rozwoju inhibitorów – zarówno na podstawie objawów, jak i badań laboratoryjnych. Jeśli mimo odpowiedniej dawki nie udaje się uzyskać oczekiwanych efektów lub zatrzymać krwawienia, należy wykonać badanie w kierunku obecności inhibitorów.U pacjentów z wysokim mianem inhibitorów leczenie czynnikiem VIII może być nieskuteczne, dlatego należy rozważyć inne metody terapii.Podczas terapii wykorzystującej efanezoktokog alfa istnieje ryzyko pojawienia się objawów nadwrażliwości, w tym wstrząsu anafilaktycznego, który stanowi zagrożenie życia. Pacjentów stosujących lek należy poinformować o możliwości pojawienia się uogólnionych objawów alergii, w tym pokrzywki, duszności oraz ucisku w klatce piersiowej.W trakcie leczenia pacjentów cierpiących na zaburzenia ze strony układu sercowo-naczyniowego istnieje większe ryzyko pojawienia się zdarzeń sercowo-naczyniowych.U niektórych pacjentów może wystąpić konieczność założenia centralnego dostępu żylnego, w związku z czym istnieje ryzyko wystąpienia działań niepożądanych związanych z obecnością portu.