⚠️ Ostrzeżenia
Podczas podawania cytokin pacjentom z wcześniej już istniejącą gammopatią monoklonalną obserwowano rozwój zespołu przeciekania włośniczkowego, który był związany z symptomami wstrząsopodobnymi i w niektórych przypadkach prowadził do zgonu.W trakcie leczenia interferonem Beta-1B, w rzadkich przypadkach dochodziło do rozwoju zapalenia trzustki, które było związane z hipertriglicerydemią.Należy zachować ostrożność w trakcie podawania leku, pacjentom cierpiącym na zaburzenia depresyjne w tym na myśli suicydalne w wywiadzie. Jeśli podczas terapii u chorego pojawi się obniżenie nastroju lub depresja, należy o tym fakcie jak najszybciej poinformować lekarza w celu wdrożenia odpowiedniego leczenia. W przypadku wystąpienia nasilonych objawów zaburzeń psychicznych, zaleca się rozważenie przerwania terapii interferonem Beta-1B.Jeśli pacjenci przyjmują leki przeciwpadaczkowe, w trakcie leczenia związkiem, zwłaszcza jeśli cierpią na padaczkę lekooporną, powinni być wnikliwie obserwowani w czasie podawania interferonu.W związku z biologicznym pochodzeniem substancji, istnieje potencjalne ryzyko zakażenia pacjenta chorobą Creutzfeldta-Jakoba.Należy regularnie przeprowadzać badania określające czynność tarczycy, zwłaszcza u osób, które posiadają zaburzenia funkcjonowania tego narządu.Przed rozpoczęciem terapii oraz w jej trakcie, jak również po zakończeniu leczenia należy regularnie wykonywać badania krwi z rozmazem oraz testy mierzące parametry wątrobowe.Osoby, które posiadają leukopenię czy anemię mogą wymagać częstszego wykonywania morfologii z rozmazem. Dodatkowo pacjentów z neutropenią należy obserwować pod kątem rozwoju zakażenia wywołanego przez drobnoustroje chorobotwórcze.Związek, tak jak inne beta interferony może w rzadkich przypadkach prowadzić do niewydolności wątroby, zwłaszcza jeśli pacjenci stosują również inne leki o działaniu hepatotoksycznym lub posiadają schorzenia predysponujące do pojawienia się uszkodzeń tego narządu. Podczas leczenia należy regularnie wykonywać badania aktywności aminotransferaz wątrobowych. Jeśli w trakcie terapii dojdzie do zwiększenia powyższych enzymów, personel medyczny powinien obserwować pacjenta pod kątem klinicznych objawów pojawienia się hepatotoksyczności np. żółtaczki. Jeśli u osób leczonych interferonem Beta-1B dojdzie do rozwoju objawów uszkodzenia wątroby z towarzyszącym wzrostem aminotransferaz w surowicy, należy rozważyć przerwanie podawania leku na stałe. W przypadku izolowanego wzrostu enzymów wątrobowych terapię przerywa się do momentu normalizacji poziomu aminotransferaz, po czym ponownie wdraża się leczenie pod ścisłą obserwacją pacjenta.Osoby z ciężką niewydolnością nerek powinni być pod stałą kontrolą lekarską, należy zachować ostrożność podając lek tej grupie pacjentów.W trakcie leczenia interferonami beta zgłaszano przypadki występowania nefropatii, które prowadziły do pojawienia się zespołu nerczycowego. Powikłania te zgłaszano w różnym okresie leczenia, w tym nawet po kilku miesiącach od rozpoczęcia terapii. Zaleca się stałe kontrolowanie pacjentów pod kątem wystąpienia objawów takich jak białkomocz, obrzęki jak również monitorowanie parametrów czynności nerek. Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów już obciążonych schorzeniami nefrologicznymi. Jeśli w trakcie terapii dojdzie do rozwoju zespołu nerczycowego, leczenie trzeba wdrożyć natychmiast oraz rozważyć przerwanie podawania interferonu Beta-1B.Występowanie objawów grypopodobnych w trakcie stosowania leków może potencjalnie przyczyniać się do pogorszenia chorób kardiologicznych, szczególnie u pacjentów, u których zdiagnozowano poważne arytmie, zastoinową niewydolność mięśnia sercowego czy chorobę wieńcową. Zaleca się monitorowanie pacjentów obciążonych kardiologicznie zwłaszcza w okresie początkowej fazy leczenia. Jeśli dojdzie do rozwoju kardiomiopatii lub dekompensacji choroby serca, które zostanie powiązane z podawanie leku, należy rozważyć przerwanie stosowania interferonu.Stosowanie związku w niektórych przypadkach wiąże się z ryzykiem pojawienia mikroangiopatii zakrzepowej. Działanie to może wystąpić w różnym okresie leczenia, po kilku miesiącach lub nawet kilku latach od rozpoczęcia terapii. W związku z tym, że odnotowano przypadki śmiertelne, będące konsekwencją zakrzepicy, należy kontrolować pacjentów pod kątem pojawienia się objawów przedmiotowych oraz podmiotowych mogących świadczyć o wystąpieniu tego powikłania. Jeśli u pacjenta dojdzie do rozwoju objawów sugerujących rozwój mikroangiopatii zakrzepowej, zaleca się wykonanie oznaczeń liczby płytek, erytrocytów oraz stężenie dehydrogenazy mleczanowej. W razie rozpoznania TMA trzeba natychmiast przerwać podanie interferonu Beta-1B oraz wdrożyć odpowiednie leczenie.Podawanie interferonu beta-1B może prowadzić do wystąpienia reakcji nadwrażliwości, w tym wstrząsu anafilaktycznego. Jeśli u chorego pojawią się ciężkie reakcje nadwrażliwości, terapię należy przerwać oraz jak najszybciej wdrożyć odpowiednie leczenie.Lek zawiera białko, co wiąże się z ryzykiem rozwoju immunogenności, polegającym na wytwarzaniu przeciwciał przeciwko podawanemu interferonowi. Zjawisko to prowadzi do obniżenia skuteczności klinicznej cząsteczki, ale tylko w stosunku do aktywności rzutowej stwardnienia rozsianego. Jeśli w trakcie terapii u pacjentów wystąpi aktywność neutralizacyjna wobec interferonu, decyzja o przerwaniu leczenia powinna być podjęta również w oparciu o ocenę stanu klinicznego chorego oraz postępu samej choroby.W miejscu podania interferonu Beta-1B mogą wystąpić reakcje niepożądane. Obserwowano pojawienie się martwicy w miejscu wstrzyknięcia. Ogniska martwicze, w niektórych przypadkach sięgały powięzi mięśniowej i tkanki tłuszczowej, konieczne było także zastosowanie leczenia, a gojenie przebiegało z wytworzeniem blizny. Aby ograniczyć ryzyko pojawienia się martwicy zaleca się przestrzeganie zasad aseptyki koniecznej do wykonania iniekcji oraz każdorazowe zmiany miejsca wkłucia. Używanie wstrzykiwaczy automatycznych ograniczyło częstość wystąpienia nekrozy.
