Adenocor

Grupa farmakoterapeutyczna: Inne leki nasercowe, kod ATC: C01EB10 Adenozyna jest czystym nukleozydem występującym w każdej komórce organizmu. Badania farmakologiczne na zwierzętach u wielu gatunków wykazały, że adenozyna wywiera ujemne działanie dromotropowe na węzeł przedsionkowo-komorowy (AV). U człowieka adenozyna podana w postaci szybkiego wstrzyknięcia dożylnego prowadzi do zwolnienia przewodzenia w węźle AV. Skutkiem tego jest przerwanie pętli re-entry obejmującej węzeł AV i następcze przywrócenie prawidłowego rytmu zatokowego u pacjentów z napadowym częstoskurczem nadkomorowym. Po przerwaniu pętli dochodzi do ustąpienia częstoskurczu i powrotu prawidłowego rytmu zatokowego. Pojedyncze nagłe przerwanie pętli re-entry jest zwykle wystarczające do przerwania częstoskurczu. Ponieważ migotanie i trzepotanie przedsionków nie obejmują węzła AV jako elementu pętli re-entry, podanie adenozyny nie powoduje przerwania tych arytmii. Wskutek przejściowego zwolnienia przewodzenia w węźle AV łatwiejsza jest ocena czynności przedsionków w zapisie EKG, dzięki czemu produkt Adenocor można stosować w diagnostyce częstoskurczów z szerokimi lub wąskimi zespołami QRS. Zastosowanie adenozyny jest również użyteczne w badaniach elektrofizjologicznych do określenia miejsca bloku AV oraz w niektórych przypadkach preekscytacji – do ustalenia, czy przewodzenie odbywa się wyłącznie przez węzeł AV, czy też istnieje dodatkowa droga przewodzenia. Populacja pediatryczna Nie przeprowadzono kontrolowanych badań klinicznych dotyczących podawania adenozyny pacjentom pediatrycznym w celu konwersji napadowego częstoskurczu nadkomorowego. Bezpieczeństwo i skuteczność adenozyny w tym wskazaniu u dzieci w wieku 0–18 lat uznaje się za udokumentowane na podstawie szerokiego stosowania w praktyce klinicznej oraz danych z piśmiennictwa (badania otwarte, wytyczne, opisy przypadków). Przegląd piśmiennictwa objął 14 badań, w których w celu szybkiego przerwania częstoskurczu nadkomorowego (SVT) podano adenozynę dożylnie łącznie u około 450 pacjentów pediatrycznych w wieku od 6 godzin po urodzeniu do 18 lat. Badania były niejednorodne pod względem wieku i schematów dawkowania. SVT przerwano w 72 do 100% przypadków w większości opublikowanych badań. Stosowane dawki mieściły się w zakresie od 37,5 µg/kg do 400 µg/kg. W kilku badaniach omawiano niedostateczną odpowiedź na dawki początkowe niższe niż 100 µg/kg. W zależności od przebiegu choroby u pacjenta pediatrycznego, objawów oraz wyniku badania EKG adenozyna jest w praktyce klinicznej podawana pod nadzorem specjalisty dzieciom z miarowym częstoskurczem z szerokimi zespołami QRS oraz z zespołem W-P-W, jednak wskazania tego nie można poprzeć obecnie dostępnymi danymi. Opisano łącznie 6 przypadków arytmii wywołanych adenozyną (3× migotanie przedsionków, 2× trzepotanie przedsionków, 1× migotanie komór) u sześciorga dzieci w wieku 0–16 lat z jawnym lub utajonym zespołem W-P-W. U 3 z nich doszło do samoistnego powrotu prawidłowego rytmu serca, a u 3 konieczne było zastosowanie amiodaronu +/- kardiowersji (patrz także punkt 4.4.). Adenozynę stosuje się również jako pomoc w ocenie częstoskurczów nadkomorowych z szerokimi lub wąskimi zespołami QRS, w dawkach takich samych jak w leczeniu częstoskurczu nadkomorowego. Chociaż w trzepotaniu przedsionków, migotaniu przedsionków lub częstoskurczu komorowym adenozyna nie powoduje powrotu prawidłowego rytmu zatokowego, zwolnienie przewodzenia w węźle AV ułatwia ocenę czynności przedsionków. Obecnie nie są jednak dostępne dane, które potwierdzałyby wskazanie do stosowania adenozyny w celach diagnostycznych w populacji pediatrycznej.