Adenosine Kabi

Grupa farmakoterapeutyczna: Inne leki nasercowe, kod ATC: C01EB10 Adenozyna jest czystym nukleozydem występującym w każdej komórce organizmu. Badania farmakologiczne przeprowadzone na zwierzętach wielu gatunków wykazały, że adenozyna wywiera ujemne działanie dromotropowe na węzeł przedsionkowo-komorowy. U człowieka adenozyna podana w postaci szybkiego wstrzyknięcia dożylnego prowadzi do zwolnienia przewodzenia w węźle AV. W konsekwencji dochodzi do przerwania pętli re-entry obejmującej węzeł AV i następczego przywrócenia prawidłowego rytmu zatokowego u pacjentów z napadowym częstoskurczem nadkomorowym. Po przerwaniu pętli częstoskurcz ustępuje i zostaje przywrócony prawidłowy rytm zatokowy. Jedno nagłe przerwanie pętli re-entry jest zwykle wystarczające do ustąpienia częstoskurczu. Ponieważ migotanie i trzepotanie przedsionków nie obejmują węzła AV jako składowej pętli re-entry, podanie adenozyny nie prowadzi do ustąpienia tych zaburzeń rytmu. W wyniku przejściowego zwolnienia przewodzenia w węźle AV łatwiej jest ocenić aktywność przedsionków w zapisie EKG, dlatego produkt Adenocor można stosować w diagnostyce częstoskurczów z szerokimi lub wąskimi zespołami QRS. Stosowanie adenozyny jest również przydatne w badaniach elektrofizjologicznych w celu ustalenia miejsca bloku AV, a w niektórych przypadkach preekscytacji – w celu określenia, czy przewodzenie odbywa się wyłącznie przez węzeł AV, czy też istnieje dodatkowa droga przewodzenia. Populacja pediatryczna Nie przeprowadzono kontrolowanych badań klinicznych dotyczących stosowania adenozyny u pacjentów pediatrycznych w celu konwersji napadowego częstoskurczu nadkomorowego. Bezpieczeństwo i skuteczność adenozyny w tym wskazaniu u dzieci w wieku 0–18 lat uznaje się za udokumentowane na podstawie szerokiego stosowania w praktyce klinicznej oraz danych z piśmiennictwa (badania otwarte, wytyczne postępowania, opisy przypadków). Przegląd piśmiennictwa objął 14 badań, w których w celu szybkiego przerwania częstoskurczu nadkomorowego (SVT) podano dożylnie adenozynę łącznie u około 450 pacjentów pediatrycznych w wieku od 6 godzin po urodzeniu do 18 lat. Badania były niejednorodne pod względem wieku i schematów dawkowania. SVT przerwano w 72 do 100% przypadków w większości publikowanych badań. Stosowane dawki mieściły się w zakresie od 37,5 µg/kg do 400 µg/kg. W kilku badaniach omawiano niewystarczającą odpowiedź na dawki początkowe mniejsze niż 100 µg/kg. W zależności od przebiegu choroby u pacjenta pediatrycznego, objawów oraz wyniku badania EKG adenozynę w praktyce klinicznej podaje się pod nadzorem specjalisty dzieciom z miarowym częstoskurczem z szerokimi zespołami QRS oraz zespołem W-P-W, jednak wskazanie to nie jest poparte aktualnie dostępnymi danymi. Opisano łącznie 6 przypadków zaburzeń rytmu wywołanych adenozyną (3× migotanie przedsionków, 2× trzepotanie przedsionków, 1× migotanie komór) u sześciorga dzieci w wieku 0–16 lat z jawnym lub utajonym zespołem W-P-W. U 3 z nich doszło do samoistnego powrotu prawidłowego rytmu serca, a u 3 konieczne było podanie amiodaronu i (lub) wykonanie kardiowersji (patrz także punkt 4.4). Adenozynę stosuje się również jako pomoc w ocenie częstoskurczów nadkomorowych z szerokimi lub wąskimi zespołami QRS, w dawkach takich samych jak w leczeniu częstoskurczu nadkomorowego. Chociaż w trzepotaniu przedsionków, migotaniu przedsionków lub częstoskurczu komorowym adenozyna nie powoduje powrotu prawidłowego rytmu zatokowego, zwolnienie przewodzenia w węźle AV ułatwia ocenę aktywności przedsionków. Obecnie jednak nie są dostępne dane, które uzasadniałyby wskazanie adenozyny do celów diagnostycznych w populacji pediatrycznej.