Aesculan żel

Ciąża Ciąża: Lidokainę można podawać podczas ciąży i karmienia piersią. Znieczulenie nadtwardówkowe lidokainą jest w położnictwie przeciwwskazane w przypadku przełomu krwotocznego lub istniejącego wcześniej krwawienia. Karmienie piersią Karmienie piersią: Lidokainę można podawać podczas ciąży i karmienia piersią. Zaburzenia czynności wątroby Zaburzenia czynności wątroby: W przypadku ciężkich zaburzeń czynności wątroby należy unikać stosowania lub zmniejszyć dawkę. Zdolność prowadzenia pojazdów Zdolność prowadzenia pojazdów: Po wstrzyknięciu środków znieczulających miejscowo mogą wystąpić przemijające zaburzenia czucia i (lub) ruchu. Do czasu całkowitego ustąpienia tych objawów pacjenci nie powinni prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn. Lidokaina powinna być podawana wyłącznie przez osoby przeszkolone w zakresie czynności resuscytacyjnych, mające dostęp do odpowiedniego sprzętu. Podczas stosowania środków znieczulających miejscowo muszą być dostępne możliwości resuscytacji i odpowiedni sprzęt. Należy zachować ostrożność u pacjentów z miastenią, padaczką, niewyrównaną niewydolnością serca, bradykardią lub depresją oddechową, w tym w sytuacjach, w których podawane są substancje wchodzące w interakcje z lidokainą — przez zwiększenie jej biodostępności lub poprzez działanie addytywne (np. fenytoina) bądź przez wydłużenie jej eliminacji (np. zaburzenia czynności wątroby lub schyłkowa niewydolność nerek, w przebiegu których mogą kumulować się metabolity lidokainy). Pacjentów leczonych lekami przeciwarytmicznymi klasy III (np. amiodaronem) należy ściśle monitorować, a także rozważyć monitorowanie EKG, ponieważ działanie na serce może się sumować. Zgłaszano przypadki chondrolizy u pacjentów, którym pooperacyjnie podawano ciągły wlew środków znieczulających miejscowo do stawu. Większość zgłoszonych przypadków chondrolizy dotyczyła stawu barkowego. Ze względu na udział wielu czynników oraz niespójne dane w piśmiennictwie naukowym dotyczące mechanizmu działania nie udało się ustalić związku przyczynowego. Ciągły wlew dostawowy nie jest zarejestrowanym wskazaniem do stosowania lidokainy. Podana domięśniowo lidokaina może zwiększać stężenie fosfokinazy kreatynowej, co może utrudniać rozpoznanie ostrego zawału mięśnia sercowego. W badaniach na zwierzętach lidokaina okazała się porfirynogenna i należy jej unikać u pacjentów z porfirią. Działanie lidokainy może być osłabione w przypadku wstrzyknięcia w obszary objęte stanem zapalnym lub zakażone. Przed rozpoczęciem dożylnej terapii lidokainą należy wyrównać hipokaliemię, hipoksję i zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej. Niektóre techniki znieczulenia miejscowego, niezależnie od zastosowanego środka znieczulającego miejscowo, mogą wiązać się z ciężkimi działaniami niepożądanymi. Blokada centralna układu nerwowego może, szczególnie w przypadku hipowolemii, wywołać depresję sercowo-naczyniową; dlatego znieczulenie nadtwardówkowe należy stosować ostrożnie u pacjentów z upośledzoną czynnością układu sercowo-naczyniowego. Znieczulenie nadtwardówkowe może prowadzić do niedociśnienia i bradykardii. Ryzyko to można zmniejszyć poprzez wcześniejsze podanie roztworów koloidowych lub krystaloidowych do krążenia. Niedociśnienie należy niezwłocznie leczyć. Blokada okołoszyjkowa może sporadycznie powodować bradykardię lub tachykardię u płodu, co wymaga starannego monitorowania częstości akcji serca płodu. Wstrzyknięcia w okolicy głowy i szyi mogą przypadkowo trafić do tętnicy i już w niewielkich dawkach wywołać objawy mózgowe. Wstrzyknięcia pozagałkowe mogą, choć rzadko, dotrzeć do przestrzeni podpajęczynówkowej w obrębie czaszki i spowodować ciężkie reakcje, w tym zapaść krążeniową, bezdech, drgawki i przemijające oślepienie. Wstrzyknięcia pozagałkowe i okołogałkowe środków znieczulających miejscowo wiążą się z niewielkim ryzykiem utrzymującego się zaburzenia ruchomości gałek ocznych. Główne przyczyny to urazy i (lub) miejscowe działanie toksyczne na mięśnie i (lub) nerwy. Stopień nasilenia takich reakcji tkankowych zależy od rozległości urazu, stężenia środka znieczulającego miejscowo oraz czasu narażenia tkanki na ten środek. Z tego względu, podobnie jak w przypadku wszystkich środków znieczulających miejscowo, należy stosować najmniejsze skuteczne stężenie i dawkę środka znieczulającego miejscowo. Stosowanie roztworu lidokainy do wstrzykiwań nie jest zalecane u noworodków. W tej grupie wiekowej nieznane jest optymalne stężenie lidokainy w surowicy, niezbędne do uniknięcia toksyczności, takiej jak drgawki i zaburzenia rytmu serca. Wstrzyknięcie donaczyniowe nie jest wskazane i należy go unikać. Stosować ostrożnie u: Pacjentów z koagulopatią. Leczenie lekami przeciwzakrzepowymi (np. heparyną), NLPZ lub środkami zastępującymi osocze prowadzi do zwiększonej skłonności do krwawień. Przypadkowe uszkodzenie naczyń krwionośnych może prowadzić do ciężkich krwotoków. W razie potrzeby należy oznaczyć czas krwawienia, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji (aPTT) oraz liczbę płytek krwi. Pacjentów z całkowitym lub niecałkowitym blokiem przewodzenia w sercu — ponieważ środki znieczulające miejscowo mogą hamować przewodzenie przedsionkowo-komorowe. Pacjentów z drgawkami pochodzenia mózgowego należy ściśle monitorować pod kątem występowania objawów ośrodkowego układu nerwowego. Ponadto również małe dawki chlorowodorku lidokainy mogą zwiększać skłonność do drgawek. U pacjentów z zespołem Melkerssona-Rosenthala reakcje toksyczne i alergiczne układu nerwowego na środki znieczulające miejscowo mogą występować częściej. Trzeci trymestr ciąży. Roztwór lidokainy do wstrzykiwań 10 mg/ml nie jest zarejestrowany do stosowania dokanałowego (znieczulenie podpajęczynówkowe).