Amaryl 1

Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwcukrzycowe, z wyłączeniem insulin: pochodne sulfonylomocznika. Kod ATC: A10BB12 Glimepiryd jest doustnym lekiem przeciwcukrzycowym należącym do pochodnych sulfonylomocznika. Może być stosowany w leczeniu cukrzycy insulinoniezależnej. Mechanizm działania Glimepiryd działa przede wszystkim poprzez pobudzanie uwalniania insuliny z komórek beta trzustki. Podobnie jak w przypadku innych pochodnych sulfonylomocznika, działanie to opiera się na zwiększonej odpowiedzi komórek beta trzustki na fizjologiczną stymulację glukozą. Dodatkowo glimepiryd wykazuje wyraźne działanie pozatrzustkowe, które przypisuje się również innym pochodnym sulfonylomocznika. Uwalnianie insuliny Pochodne sulfonylomocznika regulują wydzielanie insuliny poprzez interakcję z kanałami potasowymi zależnymi od ATP w błonie komórek beta. Zamknięcie kanału potasowego wywołuje depolaryzację komórek beta i prowadzi – poprzez otwarcie kanałów wapniowych – do zwiększonego napływu wapnia do komórek. Powoduje to uwalnianie insuliny na drodze egzocytozy. Glimepiryd znacznie szybciej wiąże się i odłącza od białka błonowego komórek beta, które jest związane z kanałem potasowym zależnym od ATP. Miejsce wiązania jest jednak różne od typowego miejsca wiązania sulfonylomocznika. Działanie pozatrzustkowe Działania pozatrzustkowe obejmują na przykład poprawę wrażliwości tkanek obwodowych na insulinę oraz zmniejszenie wychwytu insuliny przez wątrobę. Wychwyt glukozy z krwi do obwodowych tkanek mięśniowej i tłuszczowej odbywa się za pośrednictwem swoistych białek transportowych, zlokalizowanych w błonie komórkowej. Transport glukozy do tych tkanek jest etapem ograniczającym szybkość zużycia glukozy. Glimepiryd bardzo szybko zwiększa liczbę aktywnych transporterów glukozy w błonie plazmatycznej komórek mięśniowych i tłuszczowych, co prowadzi do pobudzenia wychwytu glukozy. Glimepiryd zwiększa aktywność fosfolipazy C swoistej dla glikozylo-fosfatydyloinozytolu, co może wiązać się z lipogenezą i glikogenezą indukowanymi przez lek w poszczególnych komórkach tłuszczowych i mięśniowych. Glimepiryd hamuje wytwarzanie glukozy w wątrobie poprzez zwiększenie wewnątrzkomórkowego stężenia fruktozo-2,6-bisfosforanu, który hamuje glukoneogenezę. Ogólnie U osób zdrowych minimalna skuteczna dawka doustna wynosi około 0,6 mg. Działanie glimepirydu zależy od dawki i jest powtarzalne. Fizjologiczna odpowiedź na ostry wysiłek fizyczny, tj. zmniejszenie wydzielania insuliny, jest zachowana również podczas leczenia glimepirydem. Niezależnie od tego, czy produkt leczniczy podano 30 minut przed posiłkiem, czy bezpośrednio przed posiłkiem, nie ma istotnej różnicy w działaniu. U pacjentów z cukrzycą można uzyskać dobre wyrównanie metaboliczne przez 24 godziny przy podawaniu jednej dawki dobowej. Chociaż metabolity hydroksylowe glimepirydu powodują niewielkie, lecz istotne zmniejszenie glikemii u osób zdrowych, stanowi to jedynie niewielki udział w całkowitym działaniu substancji. Leczenie skojarzone z metforminą Jednoczesne stosowanie glimepirydu i metforminy pozwoliło w jednym badaniu u pacjentów z niewystarczająco wyrównaną cukrzycą uzyskać lepszą kontrolę metaboliczną niż leczenie samą metforminą stosowaną w dawce maksymalnej. Leczenie skojarzone z insuliną Dane dotyczące skojarzenia z insuliną są ograniczone. U pacjentów, u których nawet maksymalna dawka dobowa glimepirydu nie zapewnia odpowiedniej kontroli, można rozpocząć jednoczesną insulinoterapię. W dwóch badaniach leczenie skojarzone pozwoliło uzyskać taką samą poprawę kontroli metabolicznej jak sama insulina. Podczas leczenia skojarzonego wymagane były jednak niższe średnie dawki insuliny. Szczególne grupy pacjentów Populacja pediatryczna Aktywnie kontrolowane badanie kliniczne (glimepiryd do 8 mg na dobę lub metformina do 2000 mg na dobę) trwające 24 tygodnie przeprowadzono u 285 dzieci (w wieku 8-17 lat) z cukrzycą typu 2. Zarówno glimepiryd, jak i metformina wykazały podczas badania klinicznego istotne zmniejszenie wartości wyjściowych HbA1C (glimepiryd – 0,95 (SE 0,41); metformina – 1,39 (SE 0,40)). Glimepiryd nie spełnił jednak kryterium non-inferiority względem metforminy w średniej zmianie wartości HbA1c od wartości wyjściowych (baseline). Różnica między obydwoma rodzajami leczenia wyniosła 0,44% na korzyść metforminy. Górna granica (1,05) 95% przedziału ufności dla różnicy nie była poniżej 0,3% granicy non-inferiority. W porównaniu z dorosłymi pacjentami z cukrzycą typu 2 u dzieci po leczeniu glimepirydem nie obserwowano żadnych nowych zagrożeń dotyczących bezpieczeństwa. Dla pacjentów pediatrycznych nie są dostępne długoterminowe dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności.