**R05 — อาการไอ** ใช้เป็นรหัสวินิจฉัยหลักหรือรองเมื่ออาการไอเป็นอาการสำคัญที่นำผู้ป่วยมาพบแพทย์ และยังไม่สามารถระบุการวินิจฉัยที่จำเพาะกว่าได้ ใช้ได้โดยไม่จำกัดระยะเวลาหรือสาเหตุของอาการ
สำหรับอาการไอมีเสมหะร่วมกับการติดเชื้อ ให้ใช้รหัสที่จำเพาะกว่า (J20.x สำหรับหลอดลมอักเสบเฉียบพลัน, J45.x สำหรับหอบหืดกำเริบ) อาการไอเรื้อรัง (≥8 สัปดาห์) มักได้รับการเปลี่ยนรหัสใหม่หลังจากการตรวจวินิจฉัยเพิ่มเติม
อยู่ใน **Chapter R** — อาการ อาการแสดง
