Leki na nadciśnienie: Kompletny przewodnik po lekach hipotensyjnych

Nadciśnienie tętnicze dotyka około jednej trzeciej dorosłych na świecie i jest największym czynnikiem ryzyka chorób serca i udaru mózgu. Choć zmiany stylu życia stanowią podstawę leczenia, większość pacjentów potrzebuje farmakoterapii.

Współczesna terapia hipotensyjna opiera się na pięciu klasach leków: inhibitory ACE (lizynopril, ramipryl), sartany ARB (losartan, walsartan), beta-blokery (metoprolol, bisoprolol), blokery kanału wapniowego (amlodypina) oraz diuretyki tiazydowe (hydrochlorotiazyd, indapamid).

Inhibitory ACE blokują konwersję angiotensyny I do angiotensyny II, rozszerzając naczynia krwionośne. Najczęstszym efektem ubocznym jest suchy kaszel (5–20% pacjentów). Sartany działają podobnie, ale rzadziej wywołują kaszel, stanowiąc doskonałą alternatywę.

Beta-blokery zmniejszają częstość akcji serca — szczególnie przydatne po zawale lub przy niewydolności serca. Blokery kanału wapniowego rozszerzają naczynia, obniżając opór obwodowy. Obrzęki kostek to najczęstszy efekt uboczny amlodypiny.

Aktualne wytyczne zalecają rozpoczynanie od dwóch leków w niższych dawkach. Nigdy nie przerywaj leczenia bez konsultacji z lekarzem — nagłe odstawienie beta-blokerów może spowodować nadciśnienie z odbicia. Przy ciśnieniu powyżej 180/120 mmHg szukaj natychmiastowej pomocy medycznej.