Adenocor

Grupa farmakoterapeutyczna: Inne leki nasercowe, kod ATC: C01EB10 Adenozyna jest czystym nukleozydem występującym w każdej komórce organizmu. Badania farmakologiczne na zwierzętach wielu gatunków wykazały, że adenozyna wywiera ujemne działanie dromotropowe na węzeł przedsionkowo-komorowy (AV). U człowieka adenozyna podana w postaci szybkiego wstrzyknięcia dożylnego prowadzi do zwolnienia przewodzenia w węźle AV. W konsekwencji dochodzi do przerwania pętli re-entry obejmującej węzeł AV i następczego przywrócenia prawidłowego rytmu zatokowego u pacjentów z napadowym częstoskurczem nadkomorowym. Po przerwaniu pętli częstoskurcz ustaje i powraca prawidłowy rytm zatokowy. Pojedyncze nagłe przerwanie pętli re-entry jest zwykle wystarczające do ustąpienia częstoskurczu. Ponieważ migotanie i trzepotanie przedsionków nie obejmują węzła AV jako składowej pętli re-entry, podanie adenozyny nie prowadzi do ustąpienia tych zaburzeń rytmu. Wskutek przejściowego zwolnienia przewodzenia w węźle AV łatwiejsza jest ocena czynności przedsionków w zapisie EKG, dlatego produkt Adenocor można stosować w diagnostyce częstoskurczów z szerokim lub wąskim zespołem QRS. Zastosowanie adenozyny jest również użyteczne w badaniach elektrofizjologicznych w celu ustalenia miejsca bloku AV oraz w niektórych przypadkach preekscytacji – w celu określenia, czy przewodzenie odbywa się wyłącznie przez węzeł AV, czy też istnieje dodatkowa droga przewodzenia. Populacja pediatryczna Nie przeprowadzono kontrolowanych badań klinicznych dotyczących stosowania adenozyny u pacjentów pediatrycznych w celu konwersji napadowego częstoskurczu nadkomorowego. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania adenozyny w tym wskazaniu u dzieci w wieku 0–18 lat uznaje się za udokumentowane na podstawie szerokiego stosowania w praktyce klinicznej oraz danych literaturowych (badania otwarte, wytyczne, opisy przypadków). Przegląd piśmiennictwa objął 14 badań, w których w celu szybkiego przerwania częstoskurczu nadkomorowego (SVT) podano dożylnie adenozynę łącznie u około 450 pacjentów pediatrycznych w wieku od 6 godzin po urodzeniu do 18 lat. Badania były niejednorodne pod względem wieku i schematów dawkowania. SVT ustąpił w 72–100% przypadków w większości opublikowanych badań. Stosowane dawki mieściły się w zakresie 37,5 µg/kg do 400 µg/kg. W kilku badaniach omówiono niewystarczającą odpowiedź na dawki początkowe poniżej 100 µg/kg. W zależności od przebiegu choroby u pacjenta pediatrycznego, objawów oraz wyniku badania EKG adenozyna jest w praktyce klinicznej podawana pod nadzorem specjalistycznym dzieciom z miarowym częstoskurczem z szerokim zespołem QRS oraz z zespołem W-P-W, jednakże tego wskazania nie można poprzeć aktualnie dostępnymi danymi. Opisano łącznie 6 przypadków zaburzeń rytmu wywołanych adenozyną (3× migotanie przedsionków, 2× trzepotanie przedsionków, 1× migotanie komór) u sześciorga dzieci w wieku 0–16 lat z jawnym lub utajonym zespołem W-P-W. Spośród nich u 3 doszło do samoistnego powrotu prawidłowego rytmu serca, a u 3 konieczne było zastosowanie amiodaronu i (lub) kardiowersji (patrz także punkt 4.4). Adenozyna stosowana jest również jako pomoc w ocenie częstoskurczów nadkomorowych z szerokim lub wąskim zespołem QRS, w dawkach takich samych jak w leczeniu częstoskurczu nadkomorowego. Chociaż w trzepotaniu przedsionków, migotaniu przedsionków lub częstoskurczu komorowym adenozyna nie powoduje przywrócenia prawidłowego rytmu zatokowego, zwolnienie przewodzenia w węźle AV ułatwia ocenę czynności przedsionków. Obecnie jednak nie są dostępne dane, które uzasadniałyby wskazanie adenozyny do celów diagnostycznych w populacji pediatrycznej.