Adenocor

Grupa farmakoterapeutyczna: Inne leki nasercowe, kod ATC: C01EB10 Adenozyna jest czystym nukleozydem występującym w każdej komórce organizmu. Badania farmakologiczne na zwierzętach wielu gatunków wykazały, że adenozyna wywiera ujemne działanie dromotropowe na węzeł przedsionkowo-komorowy (AV). U człowieka adenozyna podana w postaci szybkiego wstrzyknięcia dożylnego powoduje zwolnienie przewodzenia w węźle AV. W konsekwencji dochodzi do przerwania pętli reentry obejmującej węzeł AV i przywrócenia prawidłowego rytmu zatokowego u pacjentów z napadowym częstoskurczem nadkomorowym. Po przerwaniu pętli częstoskurcz ustępuje, a rytm zatokowy zostaje przywrócony. Pojedyncze nagłe przerwanie pętli reentry jest zwykle wystarczające do zatrzymania częstoskurczu. Ponieważ migotanie i trzepotanie przedsionków nie obejmują węzła AV jako składowej pętli reentry, podanie adenozyny nie powoduje przerwania tych zaburzeń rytmu. W wyniku przejściowego zwolnienia przewodzenia w węźle AV łatwiejsza jest ocena czynności przedsionków w zapisie EKG, dzięki czemu produkt Adenocor może być stosowany do diagnostyki częstoskurczów z szerokimi lub wąskimi zespołami QRS. Adenozyna jest także wykorzystywana w badaniach elektrofizjologicznych do ustalenia miejsca bloku AV oraz, w niektórych przypadkach preekscytacji, do ustalenia, czy przewodzenie odbywa się wyłącznie przez węzeł AV, czy istnieje dodatkowa droga przewodzenia. Populacja pediatryczna Nie przeprowadzono kontrolowanych badań klinicznych dotyczących stosowania adenozyny u pacjentów pediatrycznych w celu konwersji napadowego częstoskurczu nadkomorowego. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania adenozyny w tym wskazaniu u dzieci w wieku 0–18 lat uznaje się za udokumentowane na podstawie szerokiego stosowania w praktyce klinicznej oraz danych z piśmiennictwa (badania otwarte, wytyczne, opisy przypadków). Przegląd piśmiennictwa objął 14 badań, w których w celu szybkiego przerwania częstoskurczu nadkomorowego (SVT) podano dożylnie adenozynę łącznie u około 450 pacjentów pediatrycznych w wieku od 6 godzin po urodzeniu do 18 lat. Badania były niejednorodne pod względem wieku i schematów dawkowania. SVT przerywano w 72 do 100% przypadków w większości opublikowanych badań. Stosowane dawki mieściły się w zakresie od 37,5 µg/kg mc. do 400 µg/kg mc. W kilku badaniach omawiano niewystarczającą odpowiedź na dawki początkowe mniejsze niż 100 µg/kg mc. W zależności od przebiegu choroby u pacjenta pediatrycznego, objawów oraz wyniku badania EKG adenozyna jest w praktyce klinicznej podawana pod nadzorem specjalistycznym dzieciom z miarowym częstoskurczem z szerokimi zespołami QRS oraz z zespołem W-P-W (Wolffa-Parkinsona-White’a), niemniej wskazania tego nie można poprzeć obecnie dostępnymi danymi. Opisano łącznie 6 przypadków zaburzeń rytmu wywołanych adenozyną (3x migotanie przedsionków, 2x trzepotanie przedsionków, 1x migotanie komór) u sześciorga dzieci w wieku 0–16 lat z jawnym lub utajonym zespołem W-P-W. U 3 z nich doszło do samoistnego powrotu prawidłowego rytmu serca, a u 3 konieczne było zastosowanie amiodaronu i (lub) kardiowersji (patrz także punkt 4.4). Adenozyna jest także stosowana jako pomoc w ocenie częstoskurczów nadkomorowych z szerokimi lub wąskimi zespołami QRS, w dawkach takich samych jak w leczeniu częstoskurczu nadkomorowego. Chociaż w trzepotaniu przedsionków, migotaniu przedsionków lub częstoskurczu komorowym adenozyna nie powoduje powrotu prawidłowego rytmu zatokowego, zwolnienie przewodzenia w węźle AV ułatwia ocenę czynności przedsionków. Obecnie jednak brak danych, które potwierdzałyby wskazanie adenozyny do celów diagnostycznych w populacji pediatrycznej.