Adenosinum Delfarma

Grupa farmakoterapeutyczna: Inne leki nasercowe, kod ATC: C01EB10 Adenozyna jest czystym nukleozydem występującym w każdej komórce ustroju. Badania farmakologiczne na zwierzętach wielu gatunków wykazały, że adenozyna wywiera ujemne działanie dromotropowe na węzeł przedsionkowo-komorowy. U człowieka adenozyna podana w postaci szybkiego wstrzyknięcia dożylnego powoduje zwolnienie przewodzenia w węźle AV. W konsekwencji dochodzi do przerwania pętli re-entry obejmującej węzeł AV i następczego przywrócenia prawidłowego rytmu zatokowego u pacjentów z napadowym częstoskurczem nadkomorowym. Po przerwaniu pętli częstoskurcz ustępuje, a rytm zatokowy zostaje przywrócony. Pojedyncze, nagłe przerwanie pętli re-entry zwykle wystarcza do zatrzymania częstoskurczu. Ponieważ migotanie i trzepotanie przedsionków nie obejmują węzła AV jako składowej pętli re-entry, podanie adenozyny nie powoduje ustąpienia tych arytmii. W wyniku przejściowego zwolnienia przewodzenia w węźle AV łatwiej jest ocenić aktywność przedsionków w zapisie EKG, dzięki czemu produkt Adenocor można stosować w diagnostyce częstoskurczów z szerokimi lub wąskimi zespołami QRS. Zastosowanie adenozyny znajduje również miejsce w badaniach elektrofizjologicznych w celu ustalenia miejsca bloku AV oraz w niektórych przypadkach preekscytacji – w celu określenia, czy przewodzenie odbywa się wyłącznie przez węzeł AV, czy istnieje dodatkowa droga przewodzenia. Populacja pediatryczna Nie przeprowadzono kontrolowanych badań klinicznych dotyczących stosowania adenozyny u pacjentów pediatrycznych w celu konwersji napadowego częstoskurczu nadkomorowego. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania adenozyny w tym wskazaniu u dzieci w wieku 0–18 lat uznaje się za udowodnione na podstawie szerokiego stosowania w praktyce klinicznej oraz danych z piśmiennictwa (badania otwarte, wytyczne, opisy przypadków). Przegląd piśmiennictwa objął 14 badań, w których w celu szybkiego przerwania częstoskurczu nadkomorowego (SVT) podano dożylnie adenozynę łącznie u około 450 pacjentów pediatrycznych w wieku od 6 godzin po urodzeniu do 18 lat. Badania były niejednorodne pod względem wieku i schematów dawkowania. SVT przerywano w 72 do 100% przypadków w większości opublikowanych badań. Stosowane dawki mieściły się w zakresie od 37,5 µg/kg mc. do 400 µg/kg mc. W kilku badaniach omówiono niewystarczającą odpowiedź na dawki początkowe poniżej 100 µg/kg mc. W zależności od przebiegu choroby u pacjenta pediatrycznego, objawów oraz badania EKG adenozyna w praktyce klinicznej jest podawana pod nadzorem specjalisty dzieciom z miarowym częstoskurczem z szerokimi zespołami QRS oraz zespołem W-P-W, jednak wskazania tego nie można obecnie poprzeć dostępnymi danymi. Opisano łącznie 6 przypadków arytmii wywołanych przez adenozynę (3× migotanie przedsionków, 2× trzepotanie przedsionków, 1× migotanie komór) u sześciorga dzieci w wieku 0 do 16 lat z jawnym lub utajonym zespołem W-P-W. U 3 z nich doszło do samoistnego powrotu prawidłowego rytmu serca, a u 3 konieczne było zastosowanie amiodaronu z lub bez kardiowersji (patrz także punkt 4.4). Adenozyna stosowana jest również jako pomoc w ocenie częstoskurczów nadkomorowych z szerokimi lub wąskimi zespołami QRS, w dawkach takich samych jak w leczeniu częstoskurczu nadkomorowego. Choć w trzepotaniu przedsionków, migotaniu przedsionków lub częstoskurczu komorowym adenozyna nie powoduje powrotu prawidłowego rytmu zatokowego, zwolnienie przewodzenia w węźle AV ułatwia ocenę aktywności przedsionków. Obecnie brak jest jednak danych, które popierałyby wskazanie do stosowania adenozyny w celach diagnostycznych w populacji pediatrycznej.