Afastural

Ryzyko selekcji szczepów opornych i konieczność leczenia skojarzonego W warunkach in vitro stwierdzono, że w przypadku fosfomycyny dochodzi do szybkiej selekcji mutacji opornych. W badaniach klinicznych z selekcją oporności wiązano również stosowanie samej fosfomycyny dożylnie. W miarę możliwości zaleca się zatem stosowanie fosfomycyny jako elementu skojarzonego schematu przeciwbakteryjnego, aby zmniejszyć ryzyko selekcji oporności. Ograniczone dane kliniczne Z uwagi na brak odpowiednich randomizowanych kontrolowanych badań klinicznych w przypadku niektórych z wymienionych wskazań dostępne są jedynie ograniczone dane kliniczne uzasadniające dożylne podawanie fosfomycyny. Ponadto stosowano różne schematy dawkowania, a dane z badań klinicznych nie potwierdzają w wystarczającym stopniu żadnego ze schematów podawania dożylnego. Zaleca się wybór fosfomycyny w leczeniu wymienionych wskazań wyłącznie wówczas, gdy podanie leków przeciwbakteryjnych zwykle zalecanych w leczeniu początkowym takich zakażeń uznaje się za niewłaściwe. Reakcje nadwrażliwości W trakcie leczenia fosfomycyną mogą wystąpić ciężkie i niekiedy zakończone zgonem reakcje nadwrażliwości, np. anafilaksja lub wstrząs anafilaktyczny (patrz punkty 4.3 i 4.8). W razie wystąpienia takich reakcji należy natychmiast przerwać leczenie fosfomycyną oraz wdrożyć odpowiednie postępowanie ratunkowe. Biegunka związana z zakażeniem bakterią Clostridioides difficile W przypadku fosfomycyny zgłaszano zapalenie jelita grubego związane z bakterią Clostridioides difficile oraz rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, których nasilenie może być od łagodnego do zagrażającego życiu (patrz punkt 4.8). Z tego względu istotne jest uwzględnienie tego rozpoznania u pacjentów z biegunką występującą w trakcie podawania fosfomycyny lub po jego zakończeniu. Należy rozważyć przerwanie leczenia fosfomycyną oraz wdrożenie swoistego leczenia skierowanego przeciwko bakterii Clostridioides difficile. Nie należy stosować produktów leczniczych hamujących perystaltykę. Stężenia sodu i potasu oraz ryzyko przeciążenia sodem U pacjentów otrzymujących fosfomycynę, zwłaszcza w trakcie długotrwałego leczenia, należy regularnie kontrolować stężenia sodu i potasu. Z uwagi na dużą zawartość sodu (0,32 grama) na gram fosfomycyny, przed rozpoczęciem leczenia niezbędna jest ocena ryzyka hipernatremii i przeciążenia płynami, zwłaszcza u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca w wywiadzie lub współistniejącymi chorobami, takimi jak zespół nerczycowy, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, hiperaldosteronizm, obrzęk płuc lub hipoalbuminemia, a także u noworodków z ograniczeniem podaży sodu. W trakcie leczenia zaleca się stosowanie diety o małej zawartości sodu. Można również rozważyć wydłużenie czasu infuzji i (lub) zmniejszenie poszczególnych dawek (przy częstszym podawaniu). Fosfomycyna może zmniejszać stężenie potasu w surowicy lub w osoczu, dlatego zawsze należy rozważyć suplementację potasu. Reakcje hematologiczne (w tym agranulocytoza) U pacjentów otrzymujących fosfomycynę dożylnie obserwowano reakcje hematologiczne, w tym neutropenię lub agranulocytozę (patrz punkt 4.8). Z tego względu niezbędne jest monitorowanie liczby leukocytów w regularnych odstępach czasu, a w razie wystąpienia takich reakcji należy wdrożyć odpowiednie leczenie. Zaburzenia czynności nerek U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek należy dostosować dawkę w zależności od stopnia zaburzeń czynności nerek (patrz punkt 4.2). Substancje pomocnicze Jeden g fosfomycyny (co odpowiada 1,32 g soli disodowej fosfomycyny) zawiera 14 mmol (320 mg) sodu, co odpowiada 16% zalecanej przez WHO maksymalnej dobowej dawki sodu z pożywieniem dla osoby dorosłej wynoszącej 2 g sodu. Jedna fiolka zawierająca 2 g fosfomycyny zawiera 28 mmol (640 mg) sodu, jedna fiolka zawierająca 4 g fosfomycyny zawiera 56 mmol (1280 mg) sodu, a jedna fiolka zawierająca 8 g fosfomycyny zawiera 111 mmol (2560 mg) sodu.