Amaryl 2

Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwcukrzycowe, z wyłączeniem insulin: pochodne sulfonylomocznika. Kod ATC: A10BB12 Glimepiryd jest doustnym lekiem przeciwcukrzycowym należącym do pochodnych sulfonylomocznika. Może być stosowany w leczeniu cukrzycy insulinoniezależnej. Mechanizm działania Glimepiryd działa głównie poprzez stymulację uwalniania insuliny z komórek beta trzustki. Podobnie jak w przypadku innych pochodnych sulfonylomocznika, działanie to opiera się na zwiększonej odpowiedzi komórek beta trzustki na fizjologiczną stymulację glukozą. Ponadto glimepiryd wykazuje wyraźne działanie pozatrzustkowe, które przypisuje się również innym pochodnym sulfonylomocznika. Uwalnianie insuliny Pochodne sulfonylomocznika wpływają na wydzielanie insuliny poprzez interakcję z kanałami potasowymi zależnymi od ATP w błonie komórek beta. Zamknięcie kanału potasowego wywołuje depolaryzację komórek beta i prowadzi – poprzez otwarcie kanałów wapniowych – do zwiększonego napływu wapnia do komórek. Powoduje to uwolnienie insuliny w drodze egzocytozy. Glimepiryd znacznie szybciej wiąże się i uwalnia z połączenia z białkiem w błonie komórek beta, które jest związane z kanałem potasowym zależnym od ATP. Miejsce wiązania jest jednak odmienne od typowego miejsca wiązania sulfonylomocznika. Działanie pozatrzustkowe Działanie pozatrzustkowe obejmuje na przykład poprawę wrażliwości tkanek obwodowych na insulinę oraz zmniejszenie wychwytu insuliny przez wątrobę. Wychwyt glukozy z krwi do obwodowej tkanki mięśniowej i tłuszczowej zachodzi za pośrednictwem swoistych białek transportowych zlokalizowanych w błonie komórkowej. Transport glukozy do tych tkanek jest etapem ograniczającym szybkość jej wykorzystania. Glimepiryd bardzo szybko zwiększa liczbę aktywnych przenośników glukozy w błonie plazmatycznej komórek mięśniowych i tłuszczowych, co prowadzi do stymulacji wychwytu glukozy. Glimepiryd zwiększa aktywność fosfolipazy C swoistej dla glikozylo-fosfatydyloinozytolu, co może mieć związek z indukowaną lekiem lipogenezą i glikogenezą w poszczególnych komórkach tłuszczowych i mięśniowych. Glimepiryd hamuje wytwarzanie glukozy w wątrobie poprzez zwiększenie wewnątrzkomórkowego stężenia fruktozo-2,6-bisfosforanu, który hamuje glukoneogenezę. Podsumowanie U osób zdrowych minimalna skuteczna dawka doustna wynosi około 0,6 mg. Działanie glimepirydu jest zależne od dawki i powtarzalne. Fizjologiczna odpowiedź na ostry wysiłek fizyczny, tj. zmniejszenie wydzielania insuliny, jest zachowana również podczas leczenia glimepirydem. Niezależnie od tego, czy produkt leczniczy podawano 30 minut przed posiłkiem, czy bezpośrednio przed posiłkiem, nie ma znaczącej różnicy w działaniu. U pacjentów z cukrzycą można uzyskać dobre wyrównanie metaboliczne przez 24 godziny po podaniu jednej dawki dobowej. Chociaż hydroksy-metabolity glimepirydu powodują niewielkie, ale znaczące obniżenie glikemii u osób zdrowych, stanowi to tylko niewielki udział w całkowitym działaniu substancji. Leczenie skojarzone z metforminą Jednoczesnym leczeniem glimepirydem i metforminą uzyskano w jednym badaniu u pacjentów nieodpowiednio wyrównanych lepszą kontrolę metaboliczną niż w przypadku leczenia samą metforminą w dawce maksymalnej. Leczenie skojarzone z insuliną Dane dotyczące skojarzenia z insuliną są ograniczone. U pacjentów, u których nawet maksymalna dawka dobowa glimepirydu nie zapewnia odpowiedniej kontroli, można rozpocząć jednoczesne leczenie insuliną. W dwóch badaniach leczeniem skojarzonym uzyskano taką samą poprawę kontroli metabolicznej jak w przypadku samej insuliny. Podczas leczenia skojarzonego wymagane były jednak niższe średnie dawki insuliny. Szczególne grupy pacjentów Populacja pediatryczna Aktywnie kontrolowane badanie kliniczne (glimepiryd do 8 mg na dobę lub metformina do 2000 mg na dobę) trwające 24 tygodnie przeprowadzono u 285 dzieci (w wieku 8–17 lat) z cukrzycą typu 2. Zarówno w przypadku glimepirydu, jak i metforminy w trakcie badania klinicznego wykazano znaczące zmniejszenie wyjściowych wartości HbA1C (glimepiryd – 0,95 (SE 0,41); metformina – 1,39 (SE 0,40)). Glimepiryd nie spełnił jednak kryterium non-inferiority względem metforminy w średniej zmianie wartości HbA1c w stosunku do wartości wyjściowych. Różnica między obydwoma rodzajami leczenia wynosiła 0,44% na korzyść metforminy. Górna granica (1,05) 95% przedziału ufności dla różnicy nie znalazła się poniżej granicy inferiority wynoszącej 0,3%. W porównaniu z dorosłymi pacjentami z cukrzycą typu 2 u dzieci po leczeniu glimepirydem nie obserwowano żadnych nowych zagrożeń dla bezpieczeństwa. Dla pacjentów pediatrycznych nie są dostępne żadne długoterminowe dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności.