Amaryl 3

Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwcukrzycowe, z wyłączeniem insulin: pochodne sulfonylomocznika. Kod ATC: A10BB12 Glimepiryd jest doustnym lekiem przeciwcukrzycowym należącym do pochodnych sulfonylomocznika. Może być stosowany w leczeniu cukrzycy insulinoniezależnej. Mechanizm działania Glimepiryd działa przede wszystkim poprzez pobudzanie uwalniania insuliny z komórek beta trzustki. Podobnie jak w przypadku innych pochodnych sulfonylomocznika, działanie to opiera się na zwiększonej odpowiedzi komórek beta trzustki na fizjologiczne pobudzanie glukozą. Ponadto glimepiryd wykazuje wyraźne działanie pozatrzustkowe, które przypisuje się również innym pochodnym sulfonylomocznika. Uwalnianie insuliny Pochodne sulfonylomocznika wpływają na wydzielanie insuliny przez interakcję z ATP-zależnymi kanałami potasowymi w błonie komórek beta. Zamknięcie kanału potasowego wywołuje depolaryzację komórek beta i prowadzi – poprzez otwarcie kanałów wapniowych – do zwiększonego napływu wapnia do komórek. Powoduje to uwolnienie insuliny na drodze egzocytozy. Glimepiryd znacznie szybciej wiąże się i uwalnia z połączenia z białkiem błony komórek beta, które jest powiązane z ATP-zależnym kanałem potasowym. Miejsce wiązania różni się jednak od typowego miejsca wiązania sulfonylomocznika. Działanie pozatrzustkowe Działanie pozatrzustkowe to na przykład poprawa wrażliwości tkanek obwodowych na insulinę oraz zmniejszenie wychwytu insuliny przez wątrobę. Wychwyt glukozy z krwi do obwodowych tkanek mięśniowej i tłuszczowej odbywa się za pośrednictwem swoistych białek transportujących, zlokalizowanych w błonie komórkowej. Transport glukozy do tych tkanek jest etapem ograniczającym szybkość jej wykorzystania. Glimepiryd bardzo szybko zwiększa liczbę aktywnych nośników glukozy w błonie plazmatycznej komórek mięśniowych i tłuszczowych, co prowadzi do pobudzenia wychwytu glukozy. Glimepiryd zwiększa aktywność glikozylo-fosfatydyloinozytolo-swoistej fosfolipazy C, co może wiązać się z indukowaną przez lek lipogenezą i glikogenezą w pojedynczych komórkach tłuszczowych i mięśniowych. Glimepiryd hamuje wytwarzanie glukozy w wątrobie poprzez zwiększenie wewnątrzkomórkowego stężenia fruktozo-2,6-bisfosforanu, który hamuje glukoneogenezę. Ogólnie U osób zdrowych minimalna skuteczna dawka doustna wynosi około 0,6 mg. Działanie glimepirydu jest zależne od dawki i powtarzalne. Fizjologiczna odpowiedź na ostry wysiłek fizyczny, tj. zmniejszenie wydzielania insuliny, jest zachowana również podczas leczenia glimepirydem. Niezależnie od tego, czy produkt leczniczy podano 30 minut przed posiłkiem, czy bezpośrednio przed posiłkiem, nie ma istotnej różnicy w działaniu. U pacjentów z cukrzycą można osiągnąć dobre wyrównanie metaboliczne przez 24 godziny po podaniu jednej dawki dobowej. Chociaż hydroksylowe metabolity glimepirydu powodują niewielkie, lecz istotne obniżenie glikemii u osób zdrowych, stanowią one jedynie niewielki udział w całkowitym działaniu substancji. Leczenie skojarzone z metforminą Jednoczesne stosowanie glimepirydu i metforminy pozwoliło w jednym badaniu u pacjentów nieprawidłowo wyrównanych uzyskać lepszą kontrolę metaboliczną niż leczenie samą metforminą stosowaną w dawce maksymalnej. Leczenie skojarzone z insuliną Dane dotyczące skojarzenia z insuliną są ograniczone. U pacjentów, u których nawet maksymalna dawka dobowa glimepirydu nie zapewnia odpowiedniej kontroli, można rozpocząć jednoczesną insulinoterapię. W dwóch badaniach leczenie skojarzone pozwoliło osiągnąć takie samo poprawienie kontroli metabolicznej, jak sama insulina. W leczeniu skojarzonym wymagane były jednak mniejsze średnie dawki insuliny. Szczególne grupy pacjentów Populacja pediatryczna Aktywnie kontrolowane badanie kliniczne (glimepiryd w dawce do 8 mg na dobę lub metformina w dawce do 2000 mg na dobę) trwające 24 tygodnie przeprowadzono u 285 dzieci (w wieku 8-17 lat) z cukrzycą typu 2. Zarówno glimepiryd, jak i metformina spowodowały podczas badania klinicznego istotne zmniejszenie wyjściowych wartości HbA1C (glimepiryd – 0,95 (SE 0,41); metformina – 1,39 (SE 0,40)). Glimepiryd nie spełnił jednak kryterium non-inferiority wobec metforminy w średniej zmianie od wartości wyjściowych (baseline) HbA1c. Różnica między obiema metodami leczenia wynosiła 0,44% na korzyść metforminy. Górna granica (1,05) 95% przedziału ufności dla różnicy nie była poniżej granicy inferiority wynoszącej 0,3%. W porównaniu z dorosłymi pacjentami z cukrzycą typu 2 u dzieci po leczeniu glimepirydem nie obserwowano żadnych nowych zagrożeń dotyczących bezpieczeństwa. Dla pacjentów pediatrycznych nie są dostępne żadne długoterminowe dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności.