Advantage 40 mg roztwór do nakrapiania dla kotów

Farmakodynamika. Mechanizm działania. Pantoprazol jest podstawionym benzimidazolem, który hamuje wydzielanie kwasu solnego w żołądku poprzez swoiste blokowanie pomp protonowych komórek okładzinowych. Pantoprazol w kwaśnym środowisku komórek okładzinowych ulega przekształceniu do postaci czynnej, w której hamuje enzym H⁺/K⁺-ATPazę, blokując tym samym ostatni etap wytwarzania kwasu solnego w żołądku. Hamowanie jest zależne od dawki i dotyczy zarówno podstawowego, jak i stymulowanego wydzielania kwasu. U większości pacjentów złagodzenie objawów następuje w ciągu 2 tygodni. Stosowanie pantoprazolu prowadzi – podobnie jak w przypadku innych inhibitorów pompy protonowej (IPP) i antagonistów receptora H₂ – do zmniejszenia stężenia kwasu żołądkowego, a w konsekwencji do zwiększenia wydzielania gastryny proporcjonalnie do zmniejszenia kwaśności. Zwiększenie wydzielania gastryny jest odwracalne. Ponieważ pantoprazol wiąże się z enzymem znajdującym się dystalnie wobec receptora komórkowego, może hamować wydzielanie kwasu solnego niezależnie od stymulacji innymi substancjami (acetylocholiną, histaminą, gastryną). Działanie jest takie samo niezależnie od tego, czy lek podawany jest doustnie, czy dożylnie. Podczas leczenia pantoprazolem zwiększają się wartości gastryny na czczo. W krótkotrwałym stosowaniu w większości przypadków nie przekraczają one górnej granicy normy. Podczas długotrwałego leczenia wartości gastryny w większości przypadków ulegają podwojeniu. Nadmierne zwiększenie występuje jedynie w pojedynczych przypadkach. W następstwie tego w niewielkiej liczbie przypadków podczas długotrwałego leczenia obserwuje się łagodne do umiarkowanego zwiększenie liczby swoistych komórek endokrynnych (ECL) w żołądku (porównywalne z hiperplazją gruczolakopodobną). Według dotychczas przeprowadzonych badań u ludzi nie stwierdzono jednak obserwowanego w badaniach na zwierzętach powstawania komórek prekursorowych rakowiaka (hiperplazji atypowej) ani neuroendokrynnych guzów żołądka. Na podstawie badań na zwierzętach nie można wykluczyć wpływu długotrwałego leczenia (dłuższego niż rok) pantoprazolem na endokrynne parametry tarczycy. Podczas leczenia lekami przeciwwydzielniczymi stężenie gastryny w surowicy zwiększa się w odpowiedzi na zmniejszone wydzielanie kwasu. Dodatkowo zwiększa się stężenie chromograniny A (CgA) w następstwie zmniejszonego stężenia kwasu żołądkowego. Zwiększone stężenie CgA może zaburzać badania w kierunku guzów neuroendokrynnych. Zgodnie z dostępnymi opublikowanymi danymi terapię IPP należy odstawić na okres od 5 dni do 2 tygodni przed oznaczeniem CgA. Pozwala to wartościom CgA, które po leczeniu IPP mogą być fałszywie zwiększone, powrócić do zakresu prawidłowego. Farmakokinetyka. Wchłanianie. Pantoprazol jest szybko wchłaniany; maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po jednorazowej dawce doustnej 40 mg. Maksymalne stężenia w surowicy wynoszące około 2–3 µg/ml osiągane są średnio po 2,5 godziny od podania; stężenia po wielokrotnym podaniu utrzymują się na stałym poziomie. Właściwości farmakokinetyczne nie zmieniają się po podaniu jednorazowym ani wielokrotnym. W zakresie dawek od 10 do 80 mg farmakokinetyka pantoprazolu w osoczu jest liniowa, zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnym. Bezwzględna biodostępność tabletek wynosi około 77%. Jednoczesne przyjmowanie pokarmu nie wpływa ani na AUC (pole pod krzywą zależności stężenia od czasu), ani na maksymalne stężenie w surowicy, a tym samym także na biodostępność. Jednoczesne przyjmowanie pokarmu zwiększa jedynie zmienność czasu narastania stężenia. Dystrybucja. Wiązanie pantoprazolu z białkami surowicy wynosi około 98%. Objętość dystrybucji wynosi około 0,15 l/kg. Biotransformacja. Substancja jest metabolizowana niemal wyłącznie w wątrobie. Główną drogą metabolizmu jest demetylacja przez CYP2C19 z następczym sprzęganiem z siarczanem; inne szlaki metaboliczne obejmują utlenianie przez CYP3A4. Eliminacja. Końcowy okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi około 1 godziny, klirens wynosi 0,1 l/h/kg. W nielicznych przypadkach obserwowano opóźnioną eliminację. Ze względu na swoiste wiązanie pantoprazolu z pompami protonowymi komórek okładzinowych okres półtrwania w fazie eliminacji nie koreluje ze znacznie dłuższym czasem działania (hamowaniem wydzielania kwasu). Większość metabolitów pantoprazolu wydalana jest przez nerki (około 80%); pozostała część wydalana jest z kałem. Głównym metabolitem zarówno w surowicy, jak i w moczu jest sprzęgnięty z siarczanem dezmetylopantoprazol. Okres półtrwania głównego metabolitu (około 1,5 godziny) nie jest znacząco dłuższy niż pantoprazolu. Szczególne grupy pacjentów. Wolni metabolizatorzy. Około 3% Europejczyków wykazuje czynnościowy niedobór enzymu CYP2C19; są oni określani jako wolni metabolizatorzy. U tych osób metabolizm pantoprazolu jest prawdopodobnie katalizowany głównie przez CYP3A4. Po jednorazowej dawce 40 mg pantoprazolu średnie pole pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu było u wolnych metabolizatorów około 6 razy większe niż u osób z czynnościowo aktywnym CYP2C19 (ekstensywni metabolizatorzy). Średnie maksymalne stężenia w osoczu były zwiększone o około 60%. Wyniki te nie mają wpływu na dawkowanie pantoprazolu. Zaburzenia czynności nerek. Przy podawaniu pantoprazolu pacjentom z zaburzeniami czynności nerek (w tym pacjentom dializowanym) nie jest konieczne zmniejszenie dawki. Podobnie jak u osób zdrowych, okres półtrwania pantoprazolu jest krótki. Tylko bardzo niewielkie ilości pantoprazolu są dializowane. Pomimo umiarkowanie wydłużonego okresu półtrwania głównego metabolitu (2–3 godziny) eliminacja przebiega szybko, dzięki czemu nie dochodzi do kumulacji. Zaburzenia czynności wątroby. Chociaż u pacjentów z marskością wątroby (klasa A i B według Childa-Pugh) okres półtrwania zwiększa się do 7–9 godzin, a AUC zwiększa się 5- do 7-krotnie, maksymalne stężenie w surowicy zwiększa się tylko nieznacznie – 1,5-krotnie w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami. Pacjenci w podeszłym wieku. Niewielkie zwiększenie AUC i Cmax u osób w podeszłym wieku w porównaniu z młodszymi osobami również nie ma znaczenia klinicznego.