Advantage 80 mg roztwór do nakrapiania dla kotów

Farmakodynamika. Mechanizm działania. Pantoprazol jest podstawionym benzimidazolem, który hamuje wydzielanie kwasu solnego w żołądku poprzez swoiste hamowanie pompy protonowej w komórkach okładzinowych. Pantoprazol w kwaśnym środowisku komórek okładzinowych ulega przekształceniu do postaci czynnej i hamuje tam enzym H⁺/K⁺-ATPazę, co blokuje ostatni etap produkcji kwasu solnego w żołądku. Hamowanie jest zależne od dawki i dotyczy zarówno podstawowego, jak i pobudzonego wydzielania kwasu. U większości pacjentów objawy ustępują w ciągu 2 tygodni. Podobnie jak w przypadku innych inhibitorów pompy protonowej (IPP) i antagonistów receptora H₂, leczenie pantoprazolem zmniejsza ilość kwasu żołądkowego i tym samym zwiększa wydzielanie gastryny proporcjonalnie do zmniejszenia kwasowości. Wzrost wydzielania gastryny jest odwracalny. Ponieważ pantoprazol wiąże się z enzymem dystalnie od receptora komórkowego, może hamować wydzielanie kwasu solnego niezależnie od stymulacji innymi substancjami (acetylocholiną, histaminą, gastryną). Działanie jest takie samo po podaniu doustnym, jak i dożylnym. Stężenia gastryny na czczo wzrastają w trakcie terapii pantoprazolem. W leczeniu krótkotrwałym z reguły nie przekraczają górnej granicy normy. W leczeniu długotrwałym wartości gastryny w większości przypadków ulegają podwojeniu. Nadmierny wzrost występuje tylko w pojedynczych przypadkach. W konsekwencji w niewielkiej liczbie przypadków podczas długotrwałej terapii obserwuje się niewielki do umiarkowanego rozrost swoistych komórek endokrynnych (komórek ECL) w żołądku (porównywalny z hiperplazją adenomatoidalną). Na podstawie dotychczas przeprowadzonych badań u ludzi nie obserwowano jednak ani powstawania neuroendokrynnych stanów przedrakowych (hiperplazji atypowej), ani występowania neuroendokrynnych guzów żołądka — takich, jakie stwierdzono w badaniach na zwierzętach. Na podstawie danych z badań na zwierzętach nie można wykluczyć wpływu długotrwałego leczenia (powyżej roku) pantoprazolem na endokrynne parametry tarczycy. Podczas leczenia produktami antysekrecyjnymi stężenie gastryny w surowicy wzrasta w odpowiedzi na zmniejszone wydzielanie kwasu. Dodatkowo zwiększa się stężenie chromograniny A (CgA) w następstwie obniżonej kwasowości żołądka. Podwyższone wartości CgA mogą zafałszowywać badania diagnostyczne w kierunku guzów neuroendokrynnych. Dostępne publikacje sugerują przerwanie terapii IPP na 5 dni do 2 tygodni przed oznaczeniem CgA. Dzięki temu wartości CgA, które po terapii IPP mogą być fałszywie podwyższone, mogą powrócić do zakresu normy. Farmakokinetyka. Wchłanianie. Pantoprazol jest szybko wchłaniany; maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po jednorazowej dawce doustnej 40 mg. Maksymalne stężenie w surowicy wynoszące około 2–3 µg/ml osiągane jest średnio 2,5 godziny po przyjęciu; stężenie pozostaje stałe przy wielokrotnym podawaniu. Właściwości farmakokinetyczne nie zmieniają się po podaniu pojedynczym ani wielokrotnym. W zakresie dawek od 10 do 80 mg kinetyka pantoprazolu w osoczu po podaniu doustnym i dożylnym przebiega liniowo. Bezwzględna biodostępność tabletek wynosi około 77%. Jednoczesne przyjmowanie pokarmu nie wpływa ani na AUC (pole pod krzywą stężenia w czasie), ani na maksymalne stężenie w surowicy, a tym samym także na biodostępność. Zwiększa się jedynie zmienność czasu latencji przy jednoczesnym przyjmowaniu pokarmu. Dystrybucja. Wiązanie pantoprazolu z białkami surowicy wynosi około 98%. Objętość dystrybucji wynosi około 0,15 l/kg. Biotransformacja. Substancja jest metabolizowana niemal wyłącznie w wątrobie. Głównym szlakiem metabolicznym jest demetylacja przez CYP2C19 z następową sprzęganiem z siarczanami; pozostałe szlaki metaboliczne obejmują utlenianie przez CYP3A4. Eliminacja. Końcowy okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi około 1 godziny, klirens 0,1 l/h/kg. W nielicznych przypadkach obserwowano opóźnioną eliminację. Ze względu na swoiste wiązanie pantoprazolu z pompami protonowymi komórek okładzinowych okres półtrwania nie koreluje ze znacznie dłuższym czasem działania (hamowania wydzielania kwasu). Większość metabolitów pantoprazolu jest wydalana przez nerki (około 80%), pozostała część z kałem. Głównym metabolitem w surowicy i moczu jest sprzężony z siarczanem dezmetylopantoprazol. Okres półtrwania głównego metabolitu (ok. 1,5 godziny) jest tylko nieznacznie dłuższy niż pantoprazolu. Szczególne grupy pacjentów. Wolni metabolizerzy. Około 3% Europejczyków nie wykazuje czynnej aktywności enzymu CYP2C19; określa się ich jako wolnych metabolizerów. U tych osób pantoprazol jest metabolizowany prawdopodobnie głównie przez CYP3A4. Po jednorazowej dawce 40 mg pantoprazolu średnia wartość AUC u wolnych metabolizerów była około 6-krotnie większa niż u osób z czynną aktywnością enzymu CYP2C19 (szybkich metabolizerów). Średnie maksymalne stężenie w osoczu było zwiększone o około 60%. Wyniki te nie mają wpływu na dawkowanie pantoprazolu. Zaburzenia czynności nerek. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (w tym u pacjentów dializowanych) nie jest zalecane zmniejszenie dawki. Podobnie jak u osób zdrowych okres półtrwania pantoprazolu jest krótki. Jedynie bardzo niewielkie ilości pantoprazolu ulegają dializie. Chociaż główny metabolit ma umiarkowanie wydłużony okres półtrwania (2–3 godziny), eliminacja pozostaje szybka, dzięki czemu nie dochodzi do kumulacji. Zaburzenia czynności wątroby. U pacjentów z marskością wątroby (klasa A i B wg Child-Pugh) okres półtrwania wydłuża się wprawdzie do 7–9 godzin, a AUC wzrasta 5- do 7-krotnie, jednak maksymalne stężenie w surowicy zwiększa się tylko nieznacznie — 1,5-krotnie w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami. Pacjenci w podeszłym wieku. Niewielki wzrost AUC i Cmax u osób w podeszłym wieku w porównaniu z młodszymi ochotnikami również nie jest klinicznie istotny.